Atenativ

• Pacjenci z wrodzonym niedoborem.
• Profilaktyka zakrzepicy żył głębokich oraz choroba zakrzepowo-zatorowa w sytuacjach ryzyka klinicznego (szczególnie podczas zabiegów chirurgicznych lub podczas okresu okołoporodowego) w połączeniu z heparyną, o ile istnieją wskazania do jej podawania.
• Profilaktyka rozwoju zakrzepicy żył głębokich oraz choroby zakrzepowo-zatorowej w skojarzeniu z heparyną, zgodnie ze wskazaniami.
• Pacjenci z nabytym niedoborem antytrombiny.
• Lek jest wskazany do stosowania u dorosłych.

We wrodzonym niedoborze, dawkę leku należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta z uwzględnieniem wywiadu rodzinnego pod kątem incydentów zatorowo-zakrzepowych, obecnych czynników ryzyka klinicznego oraz wyników badań laboratoryjnych.

Liczba podawanych jednostek antytrombiny jest wyrażona w jednostkach międzynarodowych (j.m.), które są związane z aktualnym wzorcem WHO dla antytrombiny.

Aktywność antytrombiny w osoczu jest wyrażona jako odsetek (względem prawidłowego osocza ludzkiego) lub w jednostkach międzynarodowych (odnoszących się do międzynarodowego wzorca dla antytrombiny w osoczu).

1 j.m. aktywności antytrombiny jest równoważna ilości antytrombiny w jednym ml prawidłowego osocza ludzkiego.

Obliczenie wymaganej dawki antytrombiny opiera się na obserwacji, że 1 j.m. antytrombiny/kg mc. zwiększa aktywność antytrombiny w osoczu o ok. 1%.

Początkowa dawka jest określana według następującego wzoru: wymagana liczba jednostek = mc. (kg) x (stężenie docelowe - faktyczna aktywność antytrombiny [%]) x 1.

Początkowa docelowa aktywność antytrombiny zależy od sytuacji klinicznej.

Gdy ustalone jest wskazanie do substytucji antytrombiny, dawka powinna być wystarczająca do osiągnięcia docelowej aktywności antytrombiny i utrzymywania skutecznego stężenia.

Dawka powinna być określona i monitorowana na podstawie pomiarów laboratoryjnych aktywności antytrombiny, które należy wykonywać przynajmniej 2x/dobę do czasu, kiedy u pacjenta wystąpi stabilizacja, a następnie raz/dobę, najlepiej bezpośrednio przed kolejną inf.

Korekta dawkowania powinna uwzględniać zarówno oznaki zwiększonego zużycia antytrombiny określane na podstawie wyników badań laboratoryjnych i przebiegu klinicznego.

Podczas leczenia aktywność antytrombiny powinna być utrzymywana na poziomie powyżej 80%, o ile przesłanki kliniczne nie wskazywałby zastosowanie innego skutecznego stężenia.

Zazwyczaj dawka początkowa we wrodzonym niedoborze wynosi 30-50 j.m./kg mc.

Następnie dawkowanie i częstotliwość oraz czas trwania leczenia powinny być dostosowane do danych biologicznych i sytuacji klinicznej.

Zaburzenia czynności nerek i wątroby.

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego u pacjentów z niewydolnością nerek lub zaburzeniami czynności wątroby.

Brak dostępnych danych.

Dzieci i młodzież.

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego u dzieci.

Brak dostępnych danych.

• Antytrombinę należy podawać wyłącznie pod nadzorem lekarza specjalisty ds. krzepnięcia.
• Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz ChPL.
• Produkt należy podawać dożylnie.
• Prędkość inf. dla dorosłych pacjentów nie powinna przekraczać 300 j.m./min.

Antytrombina, glikoproteina składająca się z 432 aminokwasów, o masie 58 kD, należy do superrodziny serpin (inhibitorów proteazy serynowej).

Jest jednym z najważniejszych naturalnych inhibitorów krzepnięcia krwi.

W największym stopniu hamuje

• trombinę oraz czynnik Xa,
• ale także czynniki aktywacji przez kontakt,
• czynniki wewnątrzpochodnego toru aktywacji układu krzepnięcia
• oraz czynnik VIIa/kompleks czynnika tkankowego.

Aktywność antytrombiny zwiększa się znacząco w obecności heparyny, natomiast efekt antykoagulacyjny heparyny zależy od obecności antytrombiny.

Antytrombina zawiera dwie ważne czynnościowo domeny.

• Pierwsza zawiera centrum reaktywne i stanowi miejsce cięcia proteinaz, takich jak trombina, warunek wstępny tworzenia trwałego kompleksu proteinaza-inhibitor.
• Drugą jest domena wiążąca glikozaminoglikany, odpowiadającą za interakcje z heparyną i podobnymi substancjami, co przyspiesza hamowanie trombiny.

Kompleksy inhibitor-enzym układu krzepnięcia są usuwane przez układ siateczkowo-śródbłonkowy.

Prawidłowa aktywność antytrombiny u dorosłych wynosi 80-120%, a u noworodków kształtuje się na poziomie około 40-60%.

1 fiol. 10 ml zawiera 500 j.m. liofilizowanej antytrombiny uzyskiwanej z osocza ludzkiego.

Heparyna: zastąpienie antytrombiny podczas leczenia heparyną w dawkach terapeutycznych zwiększa ryzyko krwawienia. Efekt leczenia antytrombiną zwiększa się znacząco przy podawaniu heparyny. T_0,5 antytrombiny może zostać w sposób istotny skrócony przy jednoczesnym leczeniu heparyną wskutek wzmożonego zużycia antytrombiny. Z tego względu jednoczesne podanie heparyny oraz antytrombiny u chorych ze zwiększonym ryzykiem krwawienia wymaga monitorowania klinicznego i biologicznego.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą lub zanieczyszczenia z procesu wytwarzania opisane w ChPL.

W przypadku nabytego niedoboru antytrombiny samo obniżenie poziomu antytrombiny, np. z powodu upośledzonej syntezy, nie powinno być powodem do substytucji, jeśli pacjent jest w stabilnym stanie klinicznym.

Podobnie jak w przypadku innych dożylnych produktów białkowych, istnieje ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości typu alergicznego. Pacjentów należy ściśle monitorować i uważnie obserwować pojawienie się jakichkolwiek objawów niepożądanych podczas inf. Pacjentów należy poinformować o wczesnych objawach reakcji nadwrażliwości obejmujących wysypkę, uogólnioną pokrzywkę, ucisk w klatce piersiowej, świszczący oddech, spadek ciśnienia krwi oraz anafilaksję. W razie wystąpienia tych objawów po podaniu, pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku wstrząsu należy zastosować standardowe postępowanie medyczne.

Standardowe środki zapobiegania zakażeniom z powodu stosowania produktów leczniczych przygotowanych z krwi lub osocza ludzkiego obejmują selekcję dawców, badania przesiewowe poszczególnych donacji i pul osocza na obecność określonych markerów zakażenia oraz włączenie do procesu wytwarzania etapów skutecznej inaktywacji/usuwania wirusów.

Mimo tego, w przypadku podawania produktów z ludzkiej krwi lub osocza nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych. Dotyczy to również nieznanych lub nowo odkrytych wirusów oraz innych patogenów.

Podjęte środki są uznawane za skuteczne w przypadku wirusów otoczkowych, takich jak wirus ludzkiego niedoboru odporności (HIV), wirus zapalenia wątroby typu B (HBV) i wirus zapalenia wątroby typu C (HCV) oraz bezotoczkowego wirusa zapalenia wątroby typu A (HAV).

Podjęte środki mogą mieć ograniczoną skuteczność w stosunku do wirusów bezotoczkowych, takich jak parwowirus B19. Zakażenie parwowirusem B19 może być groźne u kobiet w ciąży (zakażenie płodu) i osób z niedoborem odporności lub zwiększoną erytropoezą (np. niedokrwistość hemolityczna).

Należy rozważyć odpowiednie szczepienia (przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B) u pacjentów regularnie/wielokrotnie przyjmujących produkty antytrombiny pochodzącej z osocza ludzkiego.

Zdecydowanie zaleca się, by przy każdorazowym podaniu pacjentowi produktu zapisać nazwę i numer serii produktu leczniczego, aby móc powiązać pacjenta z daną serią produktu.

Nadzór kliniczny i biologiczny podczas stosowania antytrombiny wraz z heparyną: aby ustalić właściwą dawkę heparyny i uniknąć nadmiernego zmniejszenia krzepliwości, należy regularnie, a w szczególności w pierwszych minutach/godzinach od podania antytrombiny, oceniać skuteczność leczenia antykoagulacyjnego (APTT i w razie konieczności aktywność czynnika anty FXa). Codziennie oceniać poziomy antytrombiny w celu ustalenia pojedynczej dawki z uwagi na ryzyko zmniejszenia poziomów antytrombiny podczas przedłużonego leczenia heparyną niefrakcjonowaną.

Ten produkt leczniczy zawiera 36 mg lub 72 mg sodu/fiol., co odpowiada 1,8% lub 3,6% zalecanej przez WHO maksymalnego dziennego spożycia 2 g sodu dla osoby dorosłej.

Dane z badań klinicznych i z systematycznych przeglądów dotyczących stosowania antytrombiny III u wcześniaków w niezatwierdzonym wskazaniu: leczenie zespołu niewydolności oddechowej noworodków (ang. IRDS), świadczą o zwiększonym ryzyku krwawienia śródczaszkowego i zgonu, bez wykazywania korzystnego działania w tej grupie pacjentów.

Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

W rzadkich przypadkach obserwowano nadwrażliwość i reakcje alergiczne (do których mogą należeć obrzęk naczynioruchowy, pieczenie oraz świąd w miejscu podania, dreszcze, uderzenie krwi do głowy, uogólniona pokrzywka, ból głowy, wysypka, spadek ciśnienia krwi, letarg, nudności, niepokój, częstoskurcz, ucisk w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty i świszczący oddech), które w pewnych przypadkach mogą rozwinąć się w reakcję anafilaktyczną (włącznie ze wstrząsem anafilaktycznym). Rzadko obserwowano gorączkę. Inf. dotyczące bezpieczeństwa wirusowego, patrz ChPL.

• Zaburzenia układu immunologicznego: (nieznana) reakcja anafilaktyczna, wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktoidalna, nadwrażliwość.
• Zaburzenia psychiczne: (nieznana) lęk.
• Zaburzenia układu nerwowego: (nieznana) zawroty głowy.
• Zaburzenia serca: (nieznana) tachykardia.
• Zaburzenia naczyniowe: (nieznana) krwawienie, niedociśnienie tętnicze.
• Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: (nieznana) duszność.
• Zaburzenia żołądka i jelit: (nieznana) ból brzucha, biegunka.
• Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (nieznana) alergiczne zapalenie skóry, pokrzywka.
• Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: (nieznana) ból pleców.
• Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (nieznana) zaczerwienienie twarzy, gorączka, reakcja w miejscu podania, nadmierna potliwość.

Brak dostatecznych danych w zakresie stosowania produktów ludzkiej antytrombiny w okresie ciąży. Lek można podawać u kobiet z niedoborem antytrombiny w okresie ciąży i karmienia piersią jedynie w przypadku wyraźnych wskazań, uwzględniając zwiększone ryzyko zdarzeń zatorowo-zakrzepowych u tych chorych podczas ciąży.

Dostępne są ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania antytrombiny u kobiet w ciąży. Dostępne dane nie wskazują szkodliwych skutków dla matki lub niemowlęcia.

Badania na zwierzętach przeprowadzone na szczurach nie wykazały szkodliwego wpływu na przebieg porodu, rozwój zarodka/płodu i rozwój pourodzeniowy.

Nie wiadomo, czy antytrombina lub jej metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego dziecka.

Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią lub czy przerwać/wstrzymać się od leczenia produktem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Brak dostępnych inf. na temat możliwego wpływu antytrombiny na płodność mężczyzn i kobiet.

Nie zgłoszono żadnych objawów przedawkowania antytrombiny.