Praktyka kliniczna
Wyszukaj w publikacjach
Diagnozuj i lecz: ADHD u dorosłej pacjentki ze współistniejącymi zaburzeniami lękowymi
Nadpobudliwość psychoruchowa z deficytem uwagi (ADHD) u dorosłych kobiet bywa rozpoznawana późno, ponieważ objawy nieuwagi, wewnętrznego niepokoju oraz trudności z organizacją mogą być maskowane lub przypisywane zaburzeniom lękowym [1,2]. Współistnienie obu zaburzeń wymaga starannego różnicowania oraz indywidualnego doboru leczenia, uwzględniającego nasilenie objawów, ich wpływ na funkcjonowanie i tolerancję wcześniejszej farmakoterapii [1,2].
Do poradni zdrowia psychicznego zgłosiła się 32-letnia pacjentka z powodu utrzymujących się trudności z koncentracją uwagi, organizacją codziennych obowiązków oraz kończeniem rozpoczętych zadań. Pacjentka często zapomina o terminach, gubi potrzebne przedmioty, odkłada wykonanie obowiązków i rozpoczyna kilka czynności jednocześnie. Zgłasza również wewnętrzny niepokój, nadmierne zamartwianie się oraz trudności z zasypianiem. Pacjentka wskazuje, że obecnie największe trudności w codziennym funkcjonowaniu powodują objawy ADHD. Objawy lękowe pozostają obecne, jednak w mniejszym stopniu wpływają na jej funkcjonowanie zawodowe i domowe.
ADHD rozpoznano u niej w wieku 31 lat na podstawie pogłębionego wywiadu diagnostycznego, obejmującego ocenę kryteriów DSM-5-TR/ICD-11, przebiegu rozwojowego, występowania objawów w co najmniej dwóch środowiskach oraz ich wpływu na funkcjonowanie. Uzyskano także, w miarę dostępności, informacje od osoby bliskiej lub z dokumentacji dotyczącej okresu dzieciństwa. Wykluczono inne zaburzenia psychiczne, stosowanie substancji psychoaktywnych i choroby somatyczne, które mogłyby lepiej wyjaśniać zgłaszane trudności [1–4]. U pacjentki rozpoznano również zaburzenia lękowe uogólnione. Neguje występowanie objawów psychotycznych, epizodów manii oraz myśli i zamiarów samobójczych; zachowaniem ich nie zdradza.
Diagnozuj i lecz: ADHD u dorosłej pacjentki ze współistniejącymi zaburzeniami lękowymi
Nadpobudliwość psychoruchowa z deficytem uwagi (ADHD) u dorosłych kobiet bywa rozpoznawana późno, ponieważ objawy nieuwagi, wewnętrznego niepokoju oraz trudności z organizacją mogą być maskowane lub przypisywane zaburzeniom lękowym [1,2]. Współistnienie obu zaburzeń wymaga starannego różnicowania oraz indywidualnego doboru leczenia, uwzględniającego nasilenie objawów, ich wpływ na funkcjonowanie i tolerancję wcześniejszej farmakoterapii [1,2].
Do poradni zdrowia psychicznego zgłosiła się 32-letnia pacjentka z powodu utrzymujących się trudności z koncentracją uwagi, organizacją codziennych obowiązków oraz kończeniem rozpoczętych zadań. Pacjentka często zapomina o terminach, gubi potrzebne przedmioty, odkłada wykonanie obowiązków i rozpoczyna kilka czynności jednocześnie. Zgłasza również wewnętrzny niepokój, nadmierne zamartwianie się oraz trudności z zasypianiem. Pacjentka wskazuje, że obecnie największe trudności w codziennym funkcjonowaniu powodują objawy ADHD. Objawy lękowe pozostają obecne, jednak w mniejszym stopniu wpływają na jej funkcjonowanie zawodowe i domowe.
ADHD rozpoznano u niej w wieku 31 lat na podstawie pogłębionego wywiadu diagnostycznego, obejmującego ocenę kryteriów DSM-5-TR/ICD-11, przebiegu rozwojowego, występowania objawów w co najmniej dwóch środowiskach oraz ich wpływu na funkcjonowanie. Uzyskano także, w miarę dostępności, informacje od osoby bliskiej lub z dokumentacji dotyczącej okresu dzieciństwa. Wykluczono inne zaburzenia psychiczne, stosowanie substancji psychoaktywnych i choroby somatyczne, które mogłyby lepiej wyjaśniać zgłaszane trudności [1–4]. U pacjentki rozpoznano również zaburzenia lękowe uogólnione. Neguje występowanie objawów psychotycznych, epizodów manii oraz myśli i zamiarów samobójczych; zachowaniem ich nie zdradza.
Najnowsze
Praktyka Kliniczna to sekcja poświęcona analizie rzeczywistych wyzwań medycznych, diagnostyce różnicowej oraz podejmowaniu decyzji terapeutycznych. Znajdziesz tu opisy przypadków klinicznych, interpretacje badań oraz omówienia nowoczesnych metod leczenia, które pomagają lepiej zrozumieć codzienną pracę lekarzy. To przestrzeń dla studentów i praktykujących specjalistów, którzy chcą rozwijać swoje umiejętności w oparciu o konkretne przykłady i aktualne wytyczne.
Sekcja Praktyka Kliniczna przedstawia rzeczywiste przypadki pacjentów, omawia ich objawy, proces diagnostyczny oraz dostępne opcje terapeutyczne. Artykuły bazują na analizie badań, wytycznych klinicznych oraz doświadczeniach specjalistów, co czyni je wartościowym źródłem wiedzy. Publikowane materiały pomagają lepiej zrozumieć mechanizmy chorób, rozwijać myślenie kliniczne i dostosowywać strategie leczenia do indywidualnych potrzeb pacjentów.
Przy każdym omówionym przypadku zwracamy uwagę na potencjalne błędy diagnostyczne, możliwe scenariusze postępowania oraz wnioski, które mogą znaleźć zastosowanie w codziennej praktyce. Prezentujemy również omówienia nowych technologii medycznych, badań laboratoryjnych i obrazowych oraz metod leczenia stosowanych w różnych specjalizacjach.
Dlaczego warto śledzić sekcję Praktyka Kliniczna?
- Rzeczywiste przypadki – analiza rzeczywistych scenariuszy klinicznych, które pomagają w nauce i podejmowaniu decyzji.
- Praktyczna wiedza – omówienia diagnostyki różnicowej, interpretacji badań oraz strategii terapeutycznych.
- Aktualne wytyczne – dostosowanie publikowanych treści do najnowszych standardów postępowania w medycynie.
Sekcja Praktyka Kliniczna to nieocenione źródło wiedzy dla każdego, kto chce lepiej zrozumieć procesy diagnostyczne i terapeutyczne. Regularnie publikujemy nowe analizy, aby dostarczyć rzetelnych informacji i pomóc w rozwijaniu kompetencji klinicznych.
