Miansegen

Produkt leczniczy jest wskazany w leczeniu objawów zaburzeń depresyjnych.

Dorośli. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta. Zaleca się rozpocząć leczenie od dawki 30 mg/dobę. Dawkę można stopniowo zwiększać co kilka dni, aż do osiągnięcia właściwej reakcji klinicznej pacjenta. Zróżnicowane dawkowanie w zależności od stopnia depresji wynosi 60-90 mg.

Osoby w podeszłym wieku. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta. Początkowo dawka powinna wynosić 30 mg/dobę. Dawkę można zwiększać co kilka dni. Zazwyczaj dawka mniejsza niż dla dorosłych jest wystarczająca do uzyskania zadowalającej reakcji klinicznej pacjenta.

Dzieci i młodzież. Preparat nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Dawkę dobową można przyjąć w dawkach podzielonych albo w jednej dawce dobowej na noc (ze względu na korzystny wpływ na sen). Leczenie odpowiednią dawką powoduje zazwyczaj pozytywną reakcję kliniczną w ciągu 2-4 tyg.. W przypadku niezadowalającej reakcji, dawkę można zwiększyć. Jeżeli w ciągu następnych 2-4 tyg. leczenia nie ma reakcji, leczenie należy przerwać. Po uzyskaniu poprawy klinicznej celowe jest kontynuowanie leczenia przez 4-6 m-cy. Nagłe odstawienie produktu leczniczego bardzo rzadko powoduje objawy odstawienne.

Tabl. należy połykać w całości bez rozgryzania.

Mianseryna należy do grupy piperazynoazepin, które chemicznie nie są podobne do trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. W jej strukturze brak podstawowego łańcucha bocznego, który uważa się za odpowiedzialny za działanie antycholinergiczne trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Mianseryna zwiększa ośrodkowe przewodnictwo nerwowe, blokując receptory α₂-adrenergiczne, i hamuje zwrotny wychwyt noradrenaliny. Dodatkowo stwierdzono interakcję z receptorami serotoninowymi w OUN. Badania farmakologiczno elektroencefalograficzne u ludzi potwierdziły działanie przeciwdepresyjne mianseryny.

Skuteczność przeciwdepresyjną mianseryny potwierdzono w badaniach kontrolowanych placebo i wykazano, że jest ona porównywalna z innymi obecnie stosowanymi lekami przeciwdepresyjnymi. Co więcej, wykazuje właściwości anksjolityczne, poprawia sen poprzez jego pogłębienie i wydłużenie, co ma szczególne znaczenie w leczeniu chorych z lękiem lub zaburzeniami snu występującymi w zaburzeniach depresyjnych.

Uważa się, że właściwości uspokajające mianseryny związane są z blokowaniem receptorów histaminowych H₁ i adrenergicznych α₁.

Mianseryna jest lekiem dobrze tolerowanym również przez osoby w podeszłym wieku i pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi. W dawkach leczniczych mianseryna nie wykazuje działania przeciwcholinergicznego i praktycznie nie ma wpływu na układ sercowo-naczyniowy. Po przedawkowaniu wykazuje słabsze działanie kardiotoksyczne niż trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne.

Mianseryna nie antagonizuje działania sympatykomimetyków oraz leków przeciwnadciśnieniowych, które blokują receptory adrenergiczne (np. betanidyna) czy α₂ receptory (np. klonidyna, metyldopa).

1 tabl. powl. zawiera 10 mg, 30 mg lub 60 mg chlorowodorku mianseryny.

Mianseryna może wzmagać hamujące działanie alkoholu na OUN, pacjentów należy ostrzec, że w czasie leczenia powinni unikać spożywania alkoholu.

Mianseryna nie powinna być podawana równocześnie z inhibitorami MAO (takimi jak: moklobemid, tranylcypromina i linezolid) ani w ciągu 2 tyg. od zaprzestania ich podawania. W odwrotnej sytuacji powinno również upłynąć około 2 tyg. zanim pacjenci przyjmujący mianserynę rozpoczną terapię inhibitorami MAO.

Jednoczesne leczenie przy użyciu leków przeciwpadaczkowych będących induktorami CYP3A4 (jak fenytoina lub karbamazepina) może spowodować obniżenie stężenia mianseryny w osoczu. Modyfikacja dawki powinna być rozważona w przypadku, gdy jednoczesne leczenie tymi lekami jest rozpoczęte lub przerwane.

Nie opisywano interakcji z lekami sympatykomimetycznymi. Interakcje takie wydają się bardzo mało prawdopodobne.

Doświadczenie kliniczne wskazuje, że mianseryna nie wchodzi w interakcje z lekami hipotensyjnymi, takimi jak betanidyna, klonidyna, hydralazyna, guanetydyna czy propranolol (stosowany samodzielnie bądź w skojarzeniu z hydralazyną). Niemniej jednak u osób przyjmujących jednocześnie leczenie hipotensyjne zaleca się kontrolowanie ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne leczenie przeciwkrzepliwe lekami z grupy pochodnych kumaryny (np. warfaryna) jest również dopuszczalne, ale należy wówczas prowadzić staranne dodatkowe kontrole.

• Nadwrażliwość na mianserynę (substancję czynną) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Mania.
• Ciężka choroba wątroby.

Mianseryny nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży poniżej 18. rż. W toku prób klinicznych zachowania samobójcze (próby samobójcze oraz myśli samobójcze) oraz wrogość (szczególnie agresję, zachowania buntownicze i przejawy gniewu) obserwowano częściej u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż u grupy, której podawano placebo. Jeśli w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną podjęta jednak zostanie decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem wystąpienia objawów samobójczych. Ponadto, brak jest długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży odnośnie wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i rozwoju zachowania. Depresja związana jest ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczenia oraz samobójstwa. Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania pełnej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić w ciągu kilku 1-szych tyg. leczenia lub dłużej, pacjentów należy poddać ścisłej obserwacji do czasu wystąpienia poprawy. Z doświadczeń klinicznych wynika, że ryzyko samobójstwa może zwiększyć się we wczesnym etapie powrotu do zdrowia. Pacjenci z myślami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia. Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych nad lekami przeciwdepresyjnymi, stosowanymi u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznym, wykazała zwiększone (w porównaniu z placebo) ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku poniżej 25 lat, stosujących leki przeciwdepresyjne. W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku terapii i w przypadku zmiany dawki, należy ściśle obserwować pacjentów, szczególnie z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, wystąpienia zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia, o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.

W czasie leczenia mianseryną opisywano zahamowanie czynności szpiku kostnego objawiającą się granulocytopenią lub agranulocytozą. Reakcje takie występowały najczęściej po 4-6 tyg. leczenia i zazwyczaj były odwracalne po odstawieniu leku. W czasie 1-szych 3 m-cy leczenia zaleca się wykonywanie co 4 tyg. morfologii krwi z rozmazem. Poza tym należy monitorować stan kliniczny pacjenta i w razie wystąpienia gorączki, bólu gardła, zapalenia jamy ustnej lub innych objawów infekcji przerwać leczenie i wykonać rozmaz krwi. Tego rodzaju działanie niepożądane obserwowano we wszystkich grupach wiekowych, ale wydaje się, że występuje ono częściej u osób w podeszłym wieku. Zawsze należy zachować ostrożność u chorych po niedawno przebytym zawale serca lub z blokiem serca. Wydaje się, że podczas stosowania dawek terapeutycznych groźne działanie kardiotoksyczne zdarza się rzadko, nawet u pacjentów z istniejącą już chorobą serca, po zawale serca lub z niewydolnością serca. U osób w podeszłym wieku skłonność do występowania objawów niepożądanych, takich jak pobudzenie, splątanie i hipotonia ortostatyczna jest mniejsza w czasie stosowania mianseryny niż leków trójpierścieniowych,, ale u chorych z tej grupy należy zachować ostrożność w przypadku wszystkich leków przeciwdepresyjnych. Chorzy zagrożeni wysokim ryzykiem samobójstwa wymagają starannego nadzoru na początku leczenia. Gdy to możliwe, należy unikać stosowania leku u chorych na padaczkę. W czasie leczenia chorych z cukrzycą, niewydolnością wątroby lub nerek należy zachować typowe środki ostrożności i kontrolować dawkowanie innych, jednocześnie stosowanych leków. Należy również obserwować pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania oraz pacjentów z objawami sugerującymi przerost prostaty, choć w czasie leczenia mianseryną antycholinergiczne objawy niepożądane nie powinny występować.

Istnieją pewne dane wskazujące na to, że mianseryna, podobnie jak inne leki przeciwdepresyjne, może spowodować hipomanię u podatnych osób z afektywną chorobą dwubiegunową. W takim przypadku leczenie mianseryną należy odstawić. Jeśli w czasie terapii mianseryną konieczny jest zabieg chirurgiczny, należy poinformować anestezjologa o przyjmowaniu tego leku. Należy zachować ostrożność stosując lek u pacjentów z guzem chromochłonnym (phaechromocytoma). Leczenie należy przerwać w przypadku wystąpienia żółtaczki.

Najczęstszym objawem niepożądanym jest senność występująca szczególnie w 1-szych dniach leczenia. Należy ostrzec pacjentów przed ewentualnym zagrożeniem związanym z prowadzeniem pojazdów lub obsługą maszyn. Alkohol może nasilać ewentualną senność.

• Zaburzenia krwi i układu chłonnego: (nieznana) nieprawidłowy skład krwi zwykle objawiający się jako granulocytopenia czy agranulocytoza.
• Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: (nieznana) zwiększenie mc.
• Zaburzenia psychiczne: (nieznana) hipomania.
• Zaburzenia układu nerwowego: uspokojenie (występuje na początku leczenia i zmniejsza się wraz z kontynuacją terapii). (Uwaga: zmniejszenie dawki na ogół nie pomaga, a przy tym może powodować, że lek nie będzie skuteczny). Drgawki, hiperkineza (zespół niespokojnych nóg), złośliwy zespół neuroleptyczny.
• Zaburzenia serca: (nieznana) bradykardia po podaniu dawki początkowej.
• Zaburzenia naczyniowe: (nieznana) niedociśnienie.
• Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: (nieznana) zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych, żółtaczka, zapalenie wątroby, nieprawidłowa czynność wątroby.
• Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (nieznana) wysypka.
• Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: (nieznana) bóle stawów.
• Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (nieznana) obrzęk.

W związku z tym, że przez pierwsze 2-4 tyg. leczenia może nie być poprawy, pacjentów należy w tym okresie starannie monitorować.

Zgłaszano przypadki występowania myśli i zachowań samobójczych w czasie leczenia mianseryną lub w krótkim czasie po zaprzestaniu leczenia.

W czasie leczenia przeciwdepresyjnego może dojść do zaostrzenia objawów psychotycznych, w tym manii i urojeń paranoidalnych.

Zaleca się, aby leczenie mianseryną kontynuować jeszcze przez kilka m-cy po uzyskaniu wstępnej poprawy klinicznej.

Inne objawy niepożądane, jakie mogą wystąpić, to:

• zaburzenia dotyczące piersi (ginekomastia, tkliwość piersi, laktacja niezwiązana z połogiem),
• zawroty głowy,
• poliartropatia,
• poty oraz drżenie.

Stosowanie mianseryny jest przeciwwskazane w czasie karmienia piersią.

Jeżeli leczenie mianseryną jest konieczne, należy zaprzestać karmienia piersią.

Nie należy stosować leku w czasie ciąży, gdy nie ma bezwzględnej potrzeby takiego leczenia.

Nie ma dowodów potwierdzających bezpieczeństwo leku u kobiet ciężarnych.

Badania na zwierzętach nie wykazały zagrożenia.

Objawy przedawkowania ograniczają się zwykle do przedłużonego działania sedatywnego. Mało prawdopodobne są: zaburzenia rytmu serca, drgawki, ostre niedociśnienie i depresja oddechowa. Nie ma swoistego antidotum. Postępowanie polega na płukaniu żołądka oraz odpowiednim leczeniu objawowym i podtrzymującym funkcje życiowe.