Wywiad z dr hab. n. med. Michałem Marchelem

Mamy przyjemność rozmawiać z ekspertemelektroterapii.

Dzień dobry, panie profesorze.

Dzień dobry, dzień dobry państwu.

Ocena ryzyka nagłego zgonu sercowegostanowi kluczowy aspekt opieki nad pacjentemz kardiomiopatią przerostową.

Panie profesorze, jakimi narzędziami, któreto umożliwiają obecnie dysponujemy?

No, ocena ryzyka nagłego zgonusercowego u pacjentów z kardiomiopatią przerostowąrzeczywiście ma klu-- ma kluczoweznaczenie.

Klasycznie już od wielu latposługujemy się takim kalkulatorem, który jestzwalidowany dla tej populacji pacjentów,w którym wprowadzono pewne dane kliniczne,pewne dane z badań obrazowychi na tej podstawie szacujemy pięcioletnieryzyko zgonu.I w zależności od tego,jeżeli mówimy o prewencji pierwotnej, decydujemyo, jakby, klasie wskazań dowszczepienia takiego urządzenia.

Przy czym warto pamiętać, żew prewencji pierwotnej zawsze jest toklasa zaleceń dwa a, czylinależy rozważyć taką terapię, czyli wszczepieniekardiowertera defibrylatora.

Bo klasa pierwsza zaleceń, toznaczy to, kiedy naprawdę to musimyzrobić u każdego chorego wzasadzie dotyczy pierwot-- prewencji wtórnej nagłegozgonu sercowego, czyli pacjentów, uktórych zdarzyło się już to nieszczęście,że doszło do zatrzymania krążenia,bądź też u chorych, u którychmamy do czynienia z utrwalonymikomorowymi zaburzeniami rytmu.

Warto oczywiście powiedzieć, że tenkalkulator jest pewnym takim punktem wyjściado naszej oceny ryzyka inie-- na tym nie kończy sięcała, cała ta ocena.Są pewne również czynniki nieuwzględnionew tym kalkulatorze, które bierzemy poduwagę, takie jak na przykładobniżona frakcja wyrzutowa lewej komory, obecnośćtętniaka w koniuszku lewej komoryczy, czy obecność nasilonych zwłóknień, którejesteśmy w stanie stwierdzić wbadaniu rezonansu magnetycznego.

No i co chyba najważniejsze,nawet jeżeli w jakiś sposób toryzyko oszacujemy, nawet jeżeli naszymzdaniem ten pacjent kwalifikuje się dowszczepienia kardiowertera defibrylatora, zawsze decyzjao tej terapii powinna być tądecyzją wspólnie podejmowaną razem zpacjentem.Należy uświadomić też również pewneminusy takiej terapii.Ryzyko związane z samym zabiegiem.Ryzyko związane z wielokrotną koniecznościąwymiany takich urządzeń, zwłaszcza u pacjentóww młodszym wieku, nieadekwatnych interwencjii tak dalej.

Także jest to pewna złożonaocena opierająca się wyjściowo o kalkulatorryzyka, natomiast później modyfikowana przezcałościową ocenę kliniczną.

Mhm.

A czy jest jakaś praktycznarola badania elektrofizjologicznego lub ablacji wleczeniu komorowych zaburzeń rytmu sercaw kardiomiopatii przerostowej?

Wiemy, że pacjenci są zagrożeni,mają większe ryzyko komorowych zaburzeń rytmuserca i część z tychchorych będzie wymagało wykonania ablacji.

Klasycznie, jeżeli nieskuteczna jest terapiaprzeciwarytmiczna — zwykle tym lekiem, którystosujemy jest amiodaron — towtedy pacjentów kwalifikujemy do, do zabiegu.No i warto, żeby oczywiścietaki zabieg poprzedzony był też, no,precyzyjną oceną morfologii funkcji serca,w tym oceną właśnie zwłóknień wrezonansie magnetycznym, co czasem podpowiadanam, w jakim stopniu, jak zaplanowaćmapowanie lewej komory i jakipowinien być przebieg tej ablacji.Czy wystarczy ablacja endokardialna, czyczasem nie musimy skorzystać również zopcji dostępu epikardialnego.

Mhm.A w jakich interwałach czasowychpowinniśmy dokonać ponownej oceny ryzyka nagłegozgonu sercowego u pacjentów zkardiomiopatią przerostową?

To jest bardzo ważne, bopamiętajmy o tym, że to ryzykojest-- zmienia się w czasie.Warto nawet być może zadaćsobie taką, taki trud i spróbowaćw cudzysłowiu pobawić się tymkalkulatorem, znaczy zobaczyć sobie, jak naprzykład u tego samego pacjentawraz ze zmianą jego wieku, jakon staje się starszy wrazz na przykład narastaniem gradientu wlewej komorze albo nasilaniem przerostu,albo pojawieniem się jakiś dodatkowych parametrów,które wcześniej były nieobecne, takiejak na przykład nieutrwalone częstoskurcze wbadaniu holterowskim, w jaki sposóbto ryzyko się zmienia.Stąd też jest to, jestto ważne, że to nie jestjedynie wyjściowa ocena ryzyka, tylkopowinniśmy ją raz do roku ukażdego pacjenta powtarzać, czyli razdo roku, raz na dwanaście miesięcyw trakcie wizyty w poradnikardiologicznej czy w poradni takiej jużdedykowanej dla kardiomiopatii, takie ryzykopowinno być ewaluowane co dwanaście miesięcy.

Mhm. Bardzo serdecznie dziękuję.

Dziękuję bardzo, dziękuję państwu.