Wywiad z prof. dr hab. n. med. Marcinem Grabowskim

Mamy przyjemność rozmawiać z kierownikiemkatedry Kardiologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.Dzień dobry, panie profesorze.

Dzień dobry.Gratulujemy drugiej edycji Kongresu Kardiomiopatii.

Dziękujemy.No jest to nasza duma.Co prawda młode dziecko, dwuletnie,ale z ambicjami, z perspektywami ijuż w zeszłym roku wiedzieliśmy,że to będzie cykliczne spotkanie.I dzisiaj, w trakcie Kongresumyślimy o przyszłorocznej edycji.

Panie Profesorze, jakie systemowe zmianyw ochronie zdrowia powinniśmy wprowadzić, żebypoprawić jakość opieki nad pacjentamiz kardiomiopatiami?I jaka jest rola dedykowanychoddziałów i poradni specjalistycznych dla pacjentówz kardiomiopatią?

Ja bym zaczął od stwierdzenia,że kardiomiopatie to jest bardzo szeroki,bardzo szeroka populacja pacjentów.To są różne przyczyny niewydolnościserca i z takiej definicji terminologiiniszowej otwiera nam się dużapopulacja pacjentów do standardowego leczenia niewydolnościserca.

Nowymi perspektywami, czy nowym spojrzeniemsą możliwości diagnostyki obrazowej, która pokazujenam fenotyp i przyczynę idaje nam możliwości leczenia przyczynowego.Nowe leki, które pojawiają sięu pacjentów z wrodzonymi postaciami kardiomiopatii.

Dlatego po pierwsze powinniśmy wyjśćz takich ram niszowego spojrzenia naproblem kardiomiopatii i dalej szerokorozumianej diagnostyki od samego początku, odrozpoznania, do leczenia przyczynowego.

Czy mamy potrzebę tworzenia osobnegosystemu dla pacjentów z kardiomiopatią?

Wydaje mi się, że nie.To są pacjenci, którzy wstandardowych nurtach diagnostyki choroby wieńcowej, zaburzeńrytmu, niewydolności serca, wad strukturalnychmogą być doprowadzeni do etapu, gdziepo wykluczeniu innych typowych patofizjologicznychwtórnych przyczyn kardiomiopatii, no, jest stawianerozpoznanie choroby podstawowej.

Na pewno większa świadomość, wiedzana temat możliwości diagnostycznych, szczególnie tychobrazowych i dalej na tematnowych leków, także w programach lekowych.

I w ostatnich latach mamydo czynienia z coraz to nowszymiurządzeniami do zapobiegania nagłym zgonomsercowym u pacjentów z kardiomiopatią.

I chciałbym zapytać, które znich możemy zaproponować pacjentom w Polsce?

Szeroko rozumiana kardiomiopatia to jesttypowe wskazanie do zabezpieczenia pacjenta wprewencji nagłego zgonu sercowego.Są to pacjenci albo którzymają upośledzoną kurczliwość, niską frakcję wyrzutową,albo podłoże w postaci złośliwejarytmii komorowej.

To mogą być już pacjenciw prewencji wtórnej.No i to jest zjednej strony typowy kandydat do zabezpieczeniakardiowerterem defibrylatorem, ale z nowymiopcjami.To może być defibrylator podskórny,podmostkowy czy w przypadku przejściowych zaburzeńkurczliwości odwracalnych, takich jak np.W zapaleniu mięśnia sercowego możliwośćzastosowania kamizelki defibrylującej.

Cieszy nas to, że sąto metody dostępne w Polsce.

A jakie są decydujące czynnikikliniczne, które wpływają na ryzyko nagłegozatrzymania krążenia w mechanizmie arytmii?

Takim podstawowym kryterium są zaburzeniakurczliwości z niską frakcją wyrzutową.Ta granica poniżej trzydziestu pięciuprocent, ale jeżeli mamy pacjenta zpotwierdzoną np.Genetycznie kardiomiopatią o złośliwym mechanizmie,o dużej złośliwości, konwersji do arytmiikomorowej łącznie z zatrzymaniem krążenia.Tym bardziej jeżeli są pewneobjawy kliniczne typu przerost, typu omdlenia,zasłabnięcia, arytmia przedsionkowa.To są wszystko czynniki, którekategoryzują chorego i mogą zakwalifikować dogrupy wysokiego ryzyka nagłego zgonusercowego.

Bardzo serdecznie dziękujemy za tęrozmowę.Przyjemność dziękuję bardzo.