Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzygnął sprawę włoskiego wojskowego, który odmówił szczepienia przeciw COVID-19 i został zawieszony w obowiązkach bez wynagrodzenia. Sędziowie uznali, że argumentacja żołnierza stanowiła jedynie opinię o zdrowiu publicznym, a nie chronione przekonanie w rozumieniu unijnej dyrektywy 2000/78.
Włoskie przepisy pandemiczne bezwzględnie uzależniały możliwość wykonywania pracy przez personel wojskowy od zaszczepienia się przeciwko SARS-CoV-2. Sprawa, która ostatecznie trafiła na wokandę, dotyczyła inżyniera zatrudnionego w tamtejszym Ministerstwie Obrony. Mężczyzna odmówił przyjęcia preparatu. Zamiast tego zaproponował przełożonym regularne wykonywanie testów co 48 godzin.
Resort kategorycznie odrzucił takie rozwiązanie. W efekcie w styczniu 2022 r. pracownik został zawieszony w obowiązkach bez wynagrodzenia. Zastosowany środek nie miał jednak charakteru dyscyplinarnego, a jedynie administracyjny.
Zawieszony żołnierz argumentował przed sądem, że jego sprzeciw wynikał z indywidualnej oceny bezpieczeństwa szczepionek. Powoływał się przy tym na unijną dyrektywę 2000/78, która wprost zakazuje dyskryminacji w miejscu pracy ze względu na wyznawaną religię lub przekonania.
TSUE nie podzielił tej argumentacji. Trybunał orzekł, że krytyka oficjalnej polityki sanitarnej władz oraz wskazywanie na potencjalne zagrożenia medyczne to w istocie opinie dotyczące zdrowia publicznego. Sędziowie podkreślili, że pojęcie przekonań w prawie unijnym ma ściśle określone ramy i z pewnością nie obejmuje każdego subiektywnego poglądu. Tym samym sytuacja skarżącego całkowicie wykraczała poza zakres stosowania wspomnianej dyrektywy.
W toku postępowania skarżący podnosił również zarzut nierównego traktowania. Wskazywał, że pracownicy cywilni Ministerstwa Obrony, choć wykonywali bardzo podobne zadania, nie podlegali rygorystycznemu obowiązkowi szczepień.
Trybunał jednoznacznie odrzucił ten argument. Sędziowie przypomnieli, że dyrektywa 2000/78 zawiera zamknięty katalog przesłanek dyskryminacji, do których należą wyłącznie religia, przekonania, niepełnosprawność, wiek oraz orientacja seksualna. Przynależność do określonej grupy zawodowej nie mieści się w tych ramach. Unijne prawodawstwo w pełni dopuszcza zróżnicowanie wymogów sanitarnych dla wojskowych i cywilów, nawet jeśli dzielą oni to samo środowisko pracy.
