Skala Becka
Skala depresji Becka może być wykorzystana do samooceny prawdopodobieństwa, że obecny stan psychiczny wynika z depresji. Skala umożliwia również orientacyjne określenie ciężkości choroby. Należy mieć jednak na uwadze, że wynik nie przesądza o diagnozie i nie powinien być rozpatrywany bez wywiadu i badania pacjenta.
U pacjentów z depresją dochodzi do zaburzeń neuroprzekaźnictwa: serotoninergicznego, dopaminergicznego, noradrenergicznego i acetylocholinergicznego. Obserwuje się także zmiany strukturalne mózgowia, obejmujące m.in. płaty czołowe, korę przedczołową i zakręt obręczy. Wykazano również, że rolę w patogenezie depresji odgrywają czynniki genetyczne.
Skala Becka opiera się na ocenie prawdziwości stwierdzeń dotyczących m.in. emocji, stosunku do otoczenia oraz samego siebie. Ocena obejmuje ostatni okres życia (np. miesiąc).
W każdej z kategorii pacjent zaznacza jedno zdanie, które ma przypisaną określoną wartość punktową. Należy je zsumować, aby uzyskać ostateczny wynik.
- Gałecki, P. (2018). Psychiatria.
- Beck, A. T. (1961). An inventory for measuring depression. Archives of General Psychiatry, 4(6), 561. https://doi.org/10.1001/archpsyc.1961.01710120031004





















