NRL: lekarz musi mówić po polsku lepiej niż na poziomie komunikatywnym

Znajomość języka polskiego na poziomie B1 nie wystarcza do wykonywania zawodu lekarza 

– zwraca uwagę Naczelna Rada Lekarska.

Samorząd lekarski apeluje o pilne zmiany w zasadach potwierdzania kompetencji językowych lekarzy i lekarzy dentystów, którzy pracują w Polsce na podstawie czasowego lub warunkowego prawa wykonywania zawodu.

Problem dotyczy zarówno osób dopiero ubiegających się o takie uprawnienia, jak i tych, które już je mają. Część z nich ma obowiązek przedstawić dokument potwierdzający znajomość języka polskiego do 1 maja 2026 r. Brak właściwego zaświadczenia oznacza utratę PWZ. Jak wskazuje NRL, obecne regulacje są nie tylko niewystarczające, ale też nieprecyzyjne i mogą wprowadzać lekarzy w błąd.

Niejasne dokumenty, realne ryzyko

Naczelna Rada Lekarska zwraca uwagę na nieścisłości w komunikacie Ministerstwa Zdrowia dotyczącym dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego na poziomie B1. Wskazane w nim określenie „dokument potwierdzający znajomość języka polskiego na poziomie B1 lub wyższym wydany po złożeniu egzaminu” powoduje, że część lekarzy 

przedkłada w izbach lekarskich różnego rodzaju zaświadczenia wystawiane przez ośrodki organizujące egzaminy językowe. Tymczasem, jak podkreśla NRL, właściwym i jednoznacznym dowodem znajomości języka polskiego jest certyfikat wydawany przez państwową komisję.

Minister zdrowia powinien wprost wskazać, że dokumentem takim jest certyfikat znajomości języka polskiego wydawany przez Państwową Komisję ds. Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego. Nieświadomość tego, iż właściwym dokumentem jest w tym zakresie certyfikat wydawany przez Państwową Komisję, może prowadzić do tego, iż lekarz nie przedłoży w wymaganym prawem terminie właściwego dokumentu 

– uważa samorząd lekarski.

Obywatelstwo to nie znajomość języka

Zdaniem NRL, nieuzasadnione jest zamieszczenie w komunikacie „dokumentu potwierdzającego nabycie obywatelstwa polskiego”.

Nabycie obywatelstwa polskiego, które może nastąpić z mocy prawa, przez nadanie obywatelstwa polskiego, przez uznanie za obywatela polskiego albo przez przywrócenie obywatelstwa polskiego, nie jest samo w sobie dowodem znajomości języka polskiego niezbędnej do wykonywania w Polsce zawodu lekarza lub lekarza dentysty i nie ma żadnych podstaw do zamieszczenia takiego dokumentu w komunikacie. Pkt. 5 komunikatu powinien być wykreślony 

– uważa NRL.

B1 to za mało dla medycyny

Najważniejszy postulat dotyczy jednak samego poziomu językowego.

Znajomość języka polskiego na poziomie B1 nie jest wystarczająca do wykonywania zawodu lekarza. Poziom B1 oznacza, że dana osoba rozumie znaczenie głównych wątków przekazu zawartego w jasnych, standardowych wypowiedziach, które dotyczą znanych jej spraw i zdarzeń typowych dla pracy, szkoły, czasu wolnego, oraz potrafi tworzyć proste, spójne wypowiedzi ustne lub pisemne na tematy, które są jej znane bądź ją interesują. Dopiero znajomość języka polskiego na poziomie co najmniej B2 oznacza, że osoba rozumie dyskusje na tematy techniczne z zakresu jej specjalności i posiada zdolność do porozumiewania się na tyle płynnie i spontanicznie, aby prowadzić normalną rozmowę z rodzimym użytkownikiem języka. Co najmniej takiej znajomości języka powinno się oczekiwać od osób udzielających polskim pacjentom świadczeń zdrowotnych 

– czytamy w stanowisku.

Zdaniem Naczelnej Rady Lekarskiej jedynym właściwym sposobem wykazania znajomości języka polskiego niezbędnej do wykonywania w Polsce zawodu lekarza lub lekarza dentysty jest przedłożenie któregoś z dokumentów, które są wymagane do przyznawania „pełnego” PWZ.