Colistin TZF

Lek w postaci roztworu do wstrzykiwań i infuzji jest wskazany do stosowania u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków, w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych wybranymi tlenowymi drobnoustrojami chorobotwórczymi Gram(-), u pacjentów z ograniczonymi opcjami leczenia. Produkt leczniczy w postaci roztworu do inhalacji jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz dzieci i młodzieży z mukowiscydozą w leczeniu przewlekłych zakażeń płuc wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dobierając dawkę do podawania i czas trwania leczenia należy uwzględniać ciężkość zakażenia i odpowiedź kliniczną.

Należy przestrzegać wytycznych dotyczących leczenia.

Dawka jest wyrażana w j.m. (IU) kolistymetatu sodowego.

Poniższe zalecenia dotyczące dawkowania opracowano na podstawie ograniczonych populacyjnych danych farmakokinetycznych u pacjentów w stanie krytycznym.

Dorośli i młodzież.

Dawka podtrzymująca wynosi 9 mlIU/dobę, w 2-3 dawkach podzielonych.

U pacjentów w stanie krytycznym należy podać dawkę nasycającą 9 milionów IU.

Nie określono, jaki powinien być najwłaściwszy odstęp czasu do podania 1-szej dawki podtrzymującej.

Modelowanie wskazuje, że w niektórych przypadkach, u pacjentów z dobrą czynnością nerek, może być konieczne podawanie dawki nasycającej i podtrzymującej do 12 mln IU.

Doświadczenie kliniczne z takimi dawkami jest jednak skrajnie ograniczone i nie określono bezpieczeństwa stosowania.

Dawka nasycająca dotyczy pacjentów z prawidłową czynnością nerek i z zaburzeniami czynności nerek, w tym pacjentów poddawanych leczeniu nerkozastępczemu.

Zaburzenia czynności nerek.

W zaburzeniach czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki, ale dostępne dane farmakokinetyczne dotyczące pacjentów z zaburzeniami czynności nerek są bardzo ograniczone.

Następujący sposób dostosowywania dawki proponuje się jako wytyczną.

U pacjentów z Cl_Cr <50 ml/min zaleca się zmniejszenie dawki.

Zaleca się podawanie 2x/dobę.

• Cl_Cr <50-30 ml/min: 5,5-7,5 mln IU;
• Cl_Cr <30-10 ml/min: 4,5-5,5 mln IU;
• Cl_Cr <10 ml/min: 3,5 mln IU.

Hemodializa i ciągła hemofiltracja lub hemodiafiltracja.

Wydaje się, że kolistyna podlega dializie przeprowadzanej za pomocą konwencjonalnej hemodializy i ciągłej dożylnej hemofiltracji lub hemodiafiltracji (ang. CVVHF, ang. CVVHDF).

Dostępne dane pochodzące z badań populacyjnych farmakokinetyki z udziałem bardzo małej liczby pacjentów poddawanych leczeniu nerkozastępczemu, są skrajnie ograniczone.

Nie można podać dokładnych zaleceń dotyczących dawkowania.

Można rozważyć poniższe schematy.

Hemodializa.

• Dni bez HD: 2,25 mln IU/dobę (2,2-2,3 mln IU/dobę).
• Dni z HD: 3 mln IU w dniach z hemodializą, do podawania po sesji HD.

Zalecane jest podawanie 2x/dobę.

CVVHF lub CVVHDF.

Jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Zalecane jest podawanie 3x/dobę.

Zaburzenia czynności wątroby.

Brak danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

Należy zachować ostrożność podczas podawania kolistymetatu sodowego u tych pacjentów.

Osoby w podeszłym wieku.

Uważa się, że u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek modyfikacja dawkowania nie jest konieczna.

Dzieci i młodzież.

Dane potwierdzające schemat dawkowania u dzieci i młodzieży są bardzo ograniczone.

Podczas doboru dawki należy uwzględnić dojrzałość nerek.

Dawkę należy określić na podstawie beztłuszczowej mc.

Dzieci o mc. ≤40 kg. 75 000-150 000 IU/kg mc./dobę, w 3 dawkach podzielonych.

U dzieci o mc. większej niż 40 kg należy rozważyć zastosowanie zaleceń dotyczących dawkowania u dorosłych.

Stosowanie dawek >150 000 IU/kg mc./dobę zgłaszano u dzieci z mukowiscydozą.

Brak danych dotyczących stosowania lub wielkości dawki nasycającej u dzieci w stanie krytycznym.

Nie określono zaleceń dotyczących dawkowania u dzieci zaburzeniami czynności nerek.

Kolistymetat sodowy można podawać dożylnie (we wstrzyknięciach lub w infuzji), domięśniowo oraz w postaci inhalacji.

Kolistymetat sodowy zwykle podaje się w infuzji dożylnej w 50 ml roztworu przez około 30 min. lub we wstrzyknięciu dożylnym w 10 ml roztworu (dawkę do 2 min j.m.) przez co najmniej 5 min.

Jeśli podanie dożylne jest niemożliwe, kolistymetat sodowy można podać domięśniowo (wstrzykiwać powoli w duże mięśnie).

Roztwór do inhalacji należy przygotowywać w odpowiednim inhalatorze (dostępny w aptekach).

Kolistymetat sodowy (kolistyna) należy do grupy antybiotyków polimiksynowych.

Cząsteczka polimiksyn zbudowana jest z peptydów otrzymywanych z hodowli szczepu Bacillus polymyxa v. Colistinus.

Antybiotyki te różnią się od innych antybiotyków polipeptydowych obecnością łańcucha kwasu tłuszczowego w cząsteczce.

Kolistymetat sodowy wykazuje działanie bakteriobójcze.

Działa jak kationowy detergent.

Działając na fosfolipidy i lipopolisacharydy błony komórkowej uszkadza błonę cytoplazmatycznąkomórki bakteryjnej, co prowadzi do zmiany integralności osmotycznej błony cytoplazmatycznej.

Następuje wyciek składników z wnętrza komórki, a następnie jej śmierć.

Bakterie oporne na kolistymetat sodowy mają zmodyfikowane grupy fosforanowe w lipopolisacharydach błony komórkowej, które są zastępowane etanoloaminą lub aminoarabinozą.

W naturalnie opornych bakteriach Gram-(-), takich jak Proteus mirabilis i Burkholderia cepacia, wszystkie lipidy fosforanowe są zastąpione etanoloaminą lub aminoarabinozą.

1 fiolka zawiera 500 000 j.m. lub 1 000 000 j.m. kolistyny w postaci soli sodowej metanosulfonianu.

Kolistymetatu sodowego nie należy stosować jednocześnie z

• antybiotykami aminoglikozydowymi (np. gentamycyną, amikacyną tobramycyną),
• cefalosporynami,
• lekami zwiotczającymi mięśnie typu kurary,
• lekami działającymi nefrotoksycznie (diuretyki pętlowe, cefalotyna, cefalorydyna, furosemid),
• lekami działającymi neurotoksycznie oraz zawierającymi eter.

W przypadku konieczności podania któregoś z wyżej wymienionych leków jednocześnie z kolistymetatem sodowym należy zachować szczególną ostrożność.

Nadwrażliwość na kolistymetat sodowy lub inne polimiksyny, lub którykolwiek składnik preparatu. Miastenia.

U pacjentów z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku odpowiednio do stopnia niewydolności nerek.

Przekraczanie zalecanych dawek kolistymetatu sodowego może powodować niewydolność nerek lub neurotoksyczność.

W czasie leczenia zaleca się kontrolowanie obrazu krwi oraz stężenie azotu pozabiałkowego w surowicy krwi, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością, nerek, mukowiscydozą, noworodków i pacjentów otrzymujących wysokie dawki leku.

U pacjentów otrzymujących kolistymetat sodowy w postaci inhalacji niekiedy może wystąpić skurcz oskrzeli. Zapobieganie lub leczenie skurczu oskrzeli polega na podawaniu odpowiedniego leku z grupy agonistów receptorów β₂-adrenergicznych.

Szczególną ostrożność podczas stosowania kolistymetatu sodowego należy zachować u pacjentów z porfirią.

Kolistymetat sodowy sporadycznie u niektórych pacjentów może powodować osłabienie sprawności psychofizycznej.

Pacjenci, u których pojawią się takie objawy niepożądane, jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia, nie powinni prowadzić pojazdów i obsługiwać urządzeń mechanicznych do czasu ich ustąpienia.

Zaburzenia układu nerwowego: przemijające zaburzenia czucia (parestezje w obrębie twarzy i zawroty głowy), zaburzenia mowy, zaburzenia widzenia, stan splątania, psychozy mogąpojawić się u pacjentów otrzymujących duże dawki leku, u pacjentów z niewydolnością nerek, którym niewłaściwie zmniejszono dawkę leku oraz u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki typu kurary lub leki o działaniu neurotoksycznym. Zmniejszenie dawki leku łagodzi powyżej opisane zaburzenia.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: bezdech.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: alergiczne wysypki skórne.

W przypadku pojawienia się wysypki lek należy odstawić.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych: zaburzenia czynności nerek, obserwowane zarówno u pacjentów z prawidłową czynnością nerek, jak i z niewydolnością nerek otrzymujących większe niż zalecane dawki łęku i/lub przyjmujących jednocześnie inne antybiotyki działające nefrotoksycznie.

Zaburzenia te zwykle ustępująpo odstawieniu leku.

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:

• podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia,
• gorączka.

Działania niepożądane mogące wystąpić po podaniu w inhalacjach.

• Skurcz oskrzeli;
• ból w gardle lub jamie ustnej, spowodowany nadwrażliwością lub zakażeniem drożdżakami Candida albicans;
• wysypki skórne spowodowane nadwrażliwością.

Badania przeprowadzone na szczurach i myszach nie wykazały teratogennego działania kolistymetatu sodowego. Jednak z uwagi na wysoką toksyczność, przenikanie kolistymetatu sodowego przez łożysko oraz brak odpowiednio liczebnych, dobrze kontrolowanych badań u ludzi, lek może być stosowany u kobiet w ciąży jedynie wtedy, gdy w opinii lekarza korzyść terapeutyczna dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Kolistymetat sodowy przenika do mleka matki. U kobiet karmiących piersią należy go stosować ostrożnie, tylko w razie bezwzględnej konieczności.

Przedawkowanie kolistymetatu sodowego może doprowadzić do porażenia przekaźnictwa nerwowo-mięśniowego, które może wywołać następujące objawy:

• stan splątania,
• zawroty głowy,
• ataksję,
• oczopląs,
• zaburzenia mowy,
• letarg lub bezdech.

W wyniku porażenia mięśni oddechowych może dojść do zatrzymania oddychania, a w konsekwencji nawet i do śmierci. Ponadto przedawkowanie kolistymetatu sodowego może spowodować ostrą niewydolność nerek objawiającą się zmniejszeniem objętości oddawanego moczu, zwiększeniem stężenia azotu pozabiałkowego i kreatyniny w surowicy krwi. W przypadku pojawienia się powyższych objawów lek należy natychmiast odstawić, monitorować podstawowe czynności życiowe (oddech, tętno, ciśnienie tętnicze) i w razie konieczności zastosować leczenie objawowe.