Albiomin 20%

Uzupełnienie i utrzymanie odpowiedniej objętości krwi krążącej w przypadkach zmniejszenia objętości krwi i wskazaniu do zastosowania koloidu. Wybór albuminy zamiast sztucznego roztworu koloidalnego zależy od stanu klinicznego pacjenta i uwzględnia oficjalne zalecenia.

Stężenie roztw. albuminy, dawkowanie i szybkość inf. powinny być dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Wymagana dawka zależy od mc. pacjenta, ciężkości urazu lub choroby i od intensywności utraty płynów lub białek.

Do określenia odpowiedniej dawki należy uwzględnić wymaganą objętość krążących płynów, a nie poziom albumin w osoczu.

W przypadku podawania albuminy ludzkiej należy regularnie monitorować wskaźniki hemodynamiczne, a w tym:

• ciśnienie tętnicze i częstość tętna,
• ośrodkowe ciśnienie żylne,
• ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej,
• diurezę,
• poziom elektrolitów,
• wartość hematokrytu/poziom hemoglobiny.

Albumina ludzka może być podawana bezpośrednio drogą dożylną, lub może być rozcieńczona w roztw. izotonicznym (np. w 0,9% chlorku sodu).

Szybkość inf. należy dostosować do indywidualnych przypadków i wskazań.

Podczas wymiany osocza krwi szybkość inf. powinna być dostosowana do szybkości usuwania.

Lek wykazuje działanie hiperonkotyczne. Roztwór 20% albuminy ma 4-krotnie wyższe właściwości osmotyczne i onkotyczne od osocza ludzkiego.

W normalnych warunkach okres półtrwania albumin wynosi około 19 dni. Eliminacja odbywa się głównie wewnątrzkomórkowo dzięki proteazom lizosomowym.

Istnieją istotne różnice indywidualne dotyczące wpływu albumin na objętość osocza. U niektórych pacjentów objętość osocza może pozostawać podwyższona przez kilka godzin po infuzji. U pacjentów w stanie krytycznym albumina może uciekać z przestrzeni wewnątrznaczyniowej w znacznych ilościach z nieprzewidywalną szybkością.

1 ml roztworu zawiera 200 mg białka całkowitego, w tym co najmniej 95% albuminy ludzkiej.

Nadwrażliwość na preparaty albumin lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Ze względu na możliwość wystąpienia hiperwolemii lub hemodylucji ostrożnie stosować u pacjentów z:

• niewyrównaną niewydolnością serca
• nadciśnieniem tętniczym
• żylakami przełyku
• obrzękiem płuc
• skazą krwotoczną
• ciężką niedokrwistością
• bezmoczem nerkowym lub pozanerkowym

Jeżeli wystąpią kliniczne objawy przeciążenia układu sercowo-naczyniowego (ból głowy, duszność, przepełnienie żył szyjnych) lub zwiększone ciśnienie krwi, zwiększone ośrodkowe ciśnienie żylne i obrzęk płuc należy natychmiast przerwać infuzję.

Podejrzenie reakcji alergicznych lub typu anafilaktycznego wymaga natychmiastowego przerwania infuzji; w razie wystąpienia wstrząsu należy zastosować odpowiednie postępowanie lecznicze.

Mimo stosowania metod inaktywacji czynników zakaźnych, nie można całkowicie wykluczyć przeniesienia z preparatem znanych i nieznanych patogenów.

Pacjenta należy dokładnie monitorować w celu ochrony przed przeciążeniem krążenia i przewodnieniem.

Podczas podawania albuminy ludzkiej należy monitorować:

• ciśnienie tętnicze
• tętno
• ośrodkowe ciśnienie żylne
• ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej
• diurezę
• stężenie elektrolitów
• hematokryt
• parametry układu krzepnięcia

Rzadko: zaczerwienienie twarzy, pokrzywka, gorączka, nudności. W bardzo rzadkich przypadkach może wystąpić wstrząs.

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania preparatu w ciąży. Doświadczenia kliniczne w stosowaniu albuminy ludzkiej sugerują, że nie należy się spodziewać szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój płodu czy noworodka. Albumina ludzka jest naturalnym składnikiem ludzkiego osocza.