AzitroLek - (IR)

Produkt leczniczy można stosować w następujących zakażeniach, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na azytromycynę:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok (właściwie rozpoznane)
• ostre bakteryjne zapalenie ucha środkowego (właściwie rozpoznane)
• zapalenie gardła, zapalenie migdałków
• zaostrzenie przewlekłego zapalenie oskrzeli (właściwie rozpoznane)
• lekkie do umiarkowanie ciężkiego pozaszpitalne zapalenie płuc
• zakażenia skóry i tkanek miękkich
• niepowikłane zapalenie cewki moczowej i szyjki macicy wywołane przez Chlamydia trachomatis

Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dorośli. W leczeniu niepowikłanych zapaleń cewki moczowej i szyjki macicy wywołanych przez Chlamydia trachomatis dawka azytromycyny wynosi 1000 mg w pojedynczej dawce doustnej. We wszystkich pozostałych wskazaniach dawka wynosi 1500 mg, podawana przez 3 kolejne dni jako dawka 500 mg/dobę. Alternatywnie ta sama dawka całkowita (1500 mg) może być również podana w ciągu pięciu dni: 500 mg/dobę w pierwszym dniu leczenia i 250 mg/dobę od 2 do 5 dnia leczenia.

Osoby w podeszłym wieku. U osób w podeszłym wieku można stosować te same dawki, co u dorosłych pacjentów. U osób w podeszłym wieku mogą występować stany sprzyjające proarytmii, dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko rozwoju zaburzeń rytmu serca, w tym zaburzeń typu torsade de pointes.

Populacja pediatryczna. Tabl. 250 mg lub 500 mg należy stosować jedynie u dzieci o mc. większej niż 45 kg, w dawkach zalecanych dla dorosłych pacjentów. U dzieci o mc. mniejszej niż 45 kg można stosować azytromycynę w innej postaci, np. zawiesiny.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego od 10 do 80 ml/min) modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Azytromycynę należy stosować raz/dobę. Preparat może być przyjmowany z pokarmem.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Jednakże, należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych jak zawroty głowy i drgawki.

Azytromycyna jest antybiotykiem azalidowym, należącym do grupy antybiotyków makrolidowych. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy białka w komórce bakteryjnej w wyniku przyłączenia do podjednostki 50s rybosomu i zablokowania przemieszczania się łańcucha peptydowego. Azytromycyna działa bakteriostatycznie. Jednakże, w większych stężeniach, azytromycyna może działać bakteriobójczo wobec niektórych drobnoustrojów. Azytyromycyna działa wobec większości Gram(+) i Gram(-) bakterii tlenowych i beztlenowych oraz bakteryjnych czynników chorobotwórczych takich jak:

• kompleks Mycobacterium avium,
• Mycoplasma spp.,
• Borrelia burgdorferi,
• Chlamydia spp.,
• i Campylobacter spp.

Ponadto, azytromycyna działa na pierwotniaki, takie jak Toxoplasma gondii.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg lub 500 mg azytromycyny.

Badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników nie wykazały interakcji podczas jednoczesnego stosowania azytromycyny i teofiliny. Ponieważ opisywano interakcje innych antybiotyków makrolidowych z teofiliną, należy zachować ostrożność w przypadku zwiększenia stężeń teofiliny. W przypadku jednoczesnego stosowania azytromycyny oraz warfaryny lub doustnych leków przeciwzakrzepowych typu kumaryny opisywano zwiększoną skłonność do krwawień.

Należy zwrócić uwagę na częste monitorowanie czasu protrombinowego. W badaniu interakcji farmakokinetycznej u zdrowych ochotników nie wykazano znaczącego wpływu na farmakokinetykę karbamazepiny lub jej aktywnego metabolitu. U pacjentów otrzymujących pochodne ergotaminy może wystąpić zatrucie sporyszem w wyniku jednoczesnego stosowania niektórych antybiotyków makrolidowych.

Brak danych dotyczących możliwej interakcji między pochodnymi ergotaminy i azytromycyną. Ze względu na teoretycznie możliwe zatrucie sporyszem nie należy jednocześnie stosować azytromycyny i pochodnych ergotaminy. Przed podaniem azytromycyny jednocześnie z cyklosporyną należy ostrożnie ocenić korzyść terapii, ponieważ nie przeprowadzono farmakokinetycznych i klinicznych badań dotyczących potencjalnie nasilonego działania tych preparatów podczas jednoczesnego ich stosowania.

Jeśli skojarzone leczenie uznano za uzasadnione, należy uważnie monitorować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę. Na podstawie niewielkiej liczby danych farmakokinetycznych u zdrowych ochotników odnośnie interakcji azytromycyny i cyklosporyny, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania tych preparatów. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie azytromycyny i cyklosporyny, należy monitorować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Wiadomo jest, że niektóre antybiotyki makrolidowe ograniczają metabolizm digoksyny (w przewodzie pokarmowym). U pacjentów otrzymujących jednocześnie azytromycynę i digoksynę należy brać pod uwagę możliwość zwiększenia stężeń digoksyny, które powinny być monitorowane. W badaniu farmakokinetycznym, w którym oceniano działanie stosowanych jednocześnie leków zobojętniających i azytromycyny, nie stwierdzono wpływu na całkowitą biodostępność, chociaż najwyższe stężenia w surowicy były zmniejszone o 30%.

Azytromycynę należy podawać co najmniej 1 h przed lub 2 h po przyjęciu leków zobojętniających. Stosowanie trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni łącznie z azytromycyną w dawce 1200 mg, nie miało wpływu na jej maks. stężenia w 7 dniu leczenia, narażenie ogólnoustrojowe i wydalanie z moczem trimetoprymu jak również sulfametoksazolu. Stężenia azytromycyny w surowicy były porównywalne do stężeń występujących w innych badaniach.

Jednoczesne podanie azytromycyny w jednorazowej dawce 1200 mg nie miało wpływu na farmakokinetykę flukonazolu w jednorazowej dawce 800 mg. Narażenie ogólnoustrojowe na azytromycynę i jej T_0,5 nie ulegały zmianie podczas jednoczesnego podawania flukonazolu, jednakże obserwowano zmniejszenie wartości C_max (18%), które nie miało znaczenia klinicznego. Azytromycyna po podaniu jednorazowym 1000 mg lub po podaniu wielokrotnym w dawce 600 mg lub 1200 mg nie miała wpływu na farmakokinetykę w osoczu oraz wydalanie przez nerki zydowudyny lub jej glukuronidowych metabolitów.

Jednakże, podawanie azytromycyny zwiększa stężenie ufosforylowanej zydowudyny, aktywnego metabolitu o znaczeniu klinicznym, w komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tego efektu nie jest znane, ale może to być korzystne dla pacjenta. Azytromycyną nie ma wpływu na farmakokinetykę terfenadyny stosowanej co 12 h w zalecanej dawce 60 mg.

Terfenadyna stosowana w zalecanej dawce, w stężeniach oznaczanych w stanie stacjonarnym, w skojarzeniu z azytromycyną nie miała istotnego wpływu na repolaryzację serca (odstęp QT). Cyzapryd jest metabolizowany w wątrobie przez enzym CYP3A4. Antybiotyki makrolidowe hamują ten enzym, dlatego jednoczesne z azytromycyną stosowanie cyzaprydu może powodować wydłużenie odstępu QT, komorowe zaburzenia rytmu i torsades de pointes.

W porównaniu z placebo, azytromycyną stosowana w dawce dobowej 1200 mg jednocześnie z dydanozyną, prawdopodobnie nie miała wpływu na farmakokinetykę dydanozyny w grupie 6 badanych osób. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i ryfabutyny nie miało wpływu na stężenia w surowicy obu substancji czynnych. U pacjentów otrzymujących jednocześnie azytromycynę i ryfabutynę stwierdzano neutropenię. Chociaż neutropenia wiązała się ze stosowaniem ryfabutyny, nie potwierdzono związku przyczynowego z podawaniem jej w skojarzeniu z azytromycyną.

danych odnośnie interakcji a astemizolem, triazolamem, midazolamem lub alfentanylem. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania tych preparatów i azytromycyny, gdyż opisywano silniejsze działanie w skojarzeniu z erytromycyną z grupy antybiotyków makrolidowych. Jednoczesne podanie azytromycyny w jednorazowej dawce 1200 mg nie miało statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru stosowanego w dawce 800 mg 3x/dobę przez 5 dni.

Stosowanie azytromycyny jest przeciwwskazane u pacjentów, u których występuje nadwrażliwość na azytromycynę, inne antybiotyki makrolidowe lub którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Opisywano rzadko występujące ciężkie reakcje alergiczne w tym obrzęk naczynioruchowy i anafilaksję (rzadko zakończoną zgonem).

Niektóre z tych reakcji po podaniu azytromycyny występowały w postaci nawracających objawów oraz wymagały dłuższego okresu obserwacji i leczenia.

Preparat zawiera lecytynę sojową, która może być źródłem białka sojowego i dlatego nie może być stosowany u pacjentów z alergią na soję lub orzeszki ziemne ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości.

Zaleca się obserwowanie pacjenta, czy nie występują u niego objawy nadkażenia opornymi drobnoustrojami, w tym grzybami.

Podczas stosowania antybiotyków makrolidowych opisywano rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy. Takie rozpoznanie należy rozważyć u pacjentów, u których wystąpi biegunka po rozpoczęciu leczenia azytromycyną. W przypadku rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy w wyniku stosowania azytromycyny, przeciwwskazane jest podawanie środków hamujących perystaltykę.

Brak doświadczenia dotyczącego bezpieczeństwa i skuteczności azytromycyny stosowanej długoterminowo w wymienionych wyżej wskazaniach.

W przypadku szybko nawracających zakażeń, należy rozważyć leczenie innym środkiem przeciwbakteryjnym.

Ze względu na możliwe teoretycznie zatrucie sporyszem, nie należy jednocześnie stosować preparatu i pochodnych sporyszu.

Podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, obserwowano wydłużenie sercowej repolaryzacji i odstępu QT, wskazujące na ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu i torsades de pointes. Nie można wykluczyć podobnego działania azytromycyny u pacjentów, u których ryzyko przedłużenia sercowej repolaryzacji jest zwiększone.

Dlatego nie należy stosować azytromycyny:

• u pacjentów z wrodzonym lub potwierdzonym nabytym wydłużeniem odstępu QT,
• z innymi preparatami, które wydłużają odstęp QT, jak leki przeciwarytmiczne należące do klasy IA i III, cyzapryd i terfenadyna,
• u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi, zwłaszcza w przypadkach hipokaliemii i hipomagnezemii,
• u pacjentów z istotną klinicznie bradykardią, zaburzeniami rytmu serca lub ciężką niewydolnością krążenia.

Azytromycyna nie może być stosowana jako lek z wyboru w leczeniu zapalenia gardła i migdałków podniebiennych spowodowanym przez Streptococcus pyogenes.

W wymienionym wskazaniu oraz w zapobieganiu ostrej gorączce reumatycznej stosuje się penicylinę jako leczenie z wyboru.

W przypadku chorób przenoszonych drogą płciową, należy wykluczyć współistniejące zakażenie T. pallidum.

U pacjentów z lekkim do umiarkowanego zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania kłębkowego 10-80 ml/min) nie jest konieczne dostosowanie dawkowania.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania <10 ml/min) ponieważ narażenie ogólnoustrojowe może być większe.

Azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią dlatego nie należy jej stosować u pacjentów z ciężką chorobą wątroby.

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania azytromycyny u tych pacjentów.

W przypadku wystąpienia ciężkiego zaburzenia czynności wątroby, należy zaprzestać leczenia azytromycyną.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania azytromycyny u pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi lub psychicznymi.

Nie należy stosować azytromycyny w leczeniu zakażonych ran oparzeniowych.

Azytromycyna w postaci tabl. powl. nie jest przydatna w leczeniu ciężkich zakażeń, w których konieczne jest szybkie uzyskanie dużych stężeń antybiotyku we krwi.

Działania niepożądane występowały u około 13% pacjentów w badaniach klinicznych. Najczęściej występujące działania niepożądane u około 10% pacjentów to zaburzenia żołądkowo-jelitowe.

Zakażenia i infestacja:

• (niezbyt często) zapalenie pochwy
• (rzadko) kandydoza

Zaburzenia krwi i układu chłonnego: (rzadko) trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna.

W badaniach klinicznych obserwowano łagodne i przemijające zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych ale nie potwierdzono, czy jest to związane z leczeniem azytromycyną.

Zaburzenia układu immunologicznego: (rzadko) anafilaksja, w tym obrzęk (rzadko prowadzący do zgonu).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: (niezbyt często) brak łaknienia.

Zaburzenia psychiczne: (rzadko) zachowanie agresywne, pobudzenie, niepokój, nerwowość, depersonalizacja, u pacjentów w podeszłym wieku może wystąpić majaczenie.

Zaburzenia układu nerwowego: (niezbyt często) zawroty głowy, drgawki, bóle głowy, senność, zaburzenia węchu i/lub smaku, (rzadko) parestezje, omdlenie, bezsenność, nadmierna ruchliwość.

Zaburzenia ucha i błędnika: (rzadko) osłabienie słuchu.

W badaniach klinicznych, w których azytromycyna stosowana była w dużych dawkach opisywano osłabienie słuchu w tym głuchotę i/lub szum w uszach.

Spośród zaburzeń, które mogą wystąpić większość jest przemijająca.

Zaburzenia serca: (rzadko) kołatanie serca, zaburzenia rytmu (w tym tachykardia komorowa). Istnieje potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QT i torsades de pointes, szczególnie u pacjentów wrażliwych.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: (często) nudności, biegunka, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej (ból, kurcze), wymioty, (niezbyt często) luźne stolce (prowadzące do odwodnienia), wzdęcia, niestrawność (rzadko) zaparcie, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, odbarwienie zębów, odbarwienie języka.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: (rzadko) nieprawidłowe wartości w testach czynnościowych wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, rzadkie przypadki martwicy wątroby i niewydolność wątroby, które rzadko prowadziły do zgonu.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (niezbyt często) wysypka, świąd, (rzadko) obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, uczulenie na światło, rumień wielopostaciowy, zespół Stevens-Johnsona, toksyczno-rozpływna martwica naskórka.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki łącznej i kości: (niezbyt często) bóle stawów.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych: (rzadko) śródmiąższowe zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek.

Zaburzenia ogólne: (rzadko) osłabienie, zmęczenie, złe samopoczucie.

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Nie potwierdzono bezpieczeństwa stosowania azytromycyny w okresie ciąży. Dlatego też azytromycyna może być stosowana w okresie ciąży wyłącznie w razie zdecydowanej konieczności.

Azytromycyna przenika do mleka kobiecego. Nie jest wiadomo, czy azytromycyna powoduje działania niepożądane u karmionego piersią niemowlęcia, dlatego nie należy karmić piersią podczas leczenia azytromycyna. U karmionego piersią noworodka możliwe jest wystąpienie biegunki, zakażenia grzybiczego błony śluzowej jak również uczulenia. Zaleca się, aby nie karmić piersią w trakcie leczenia oraz do dwóch dni po zakończeniu leczenia azytromycyną. Następnie karmienie piersią można kontynuować.

Działania niepożądane, które występowały po przyjęciu preparatu w dawkach większych niż zwykle zalecane były podobne do tych, które opisywano po podaniu zwykle stosowanych dawek.

W przypadku przedawkowania antybiotyków makrolidowych, charakterystyczne objawy to:

• przemijająca utrata słuchu,
• ciężkie nudności,
• wymioty
• i biegunka.

W przypieku przedawkowania zaleca się płukanie żołądka i ogólne leczenie podtrzymujące.