Loqtorzi

Produkt leczniczy LOQTORZI, stosowany w skojarzeniu z cisplatyną i gemcytabiną, jest wskazany w leczeniu pierwszego rzutu u dorosłych pacjentów z nawrotowym, niekwalifikującym się do leczenia chirurgicznego ani radioterapii bądź przerzutowym rakiem nosogardła.

Produkt leczniczy LOQTORZI, stosowany w skojarzeniu z cisplatyną i paklitakselem, jest wskazany w leczeniu pierwszego rzutu u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym zaawansowanym, nawrotowym bądź przerzutowym rakiem płaskonabłonkowym przełyku.

Dawkowanie

Leczenie muszą rozpoczynać i nadzorować lekarze mający doświadczenie w leczeniu nowotworów. Dawkowanie

Zalecany schemat dawkowania produktu leczniczego LOQTORZI to 240 mg co 3 tygodnie w postaci infuzji dożylnej trwającej 60 minut przy pierwszym podaniu. Jeśli podczas pierwszej infuzji nie wystąpiły istotne reakcje związane z infuzją, kolejne infuzje można podawać przez 30 minut.

Leczenie należy kontynuować do czasu progresji choroby, wystąpienia niedopuszczalnej toksyczności lub maksymalnie przez okres 24 miesięcy.

Modyfikacje dawkowania

Zalecane modyfikacje w celu opanowania działań niepożądanych przedstawiono w tabeli 1.

Należy zapoznać się z Charakterystykami Produktu Leczniczego (ChPL) innych produktów stosowanych w skojarzeniu z produktem leczniczym LOQTORZI.

Tabela 1. Zalecane modyfikacje leczenia produktem leczniczym LOQTORZI

Chwilowo nie wspieramy wyświetlania tabel w opisach leków. Więcej informacji znajdziesz w Charakterystyce Produktu Leczniczego dostępnej pod tym linkiem.

¹ Na podstawie wspólnych kryteriów terminologicznych dotyczących zdarzeń niepożądanych (ang. Common Terminology Criteria for Adverse Events, CTCAE) w wersji 5.0, opracowanych przez Narodowy Instytut Raka (ang. National Cancer Institute, NCI).

² Wznowić podawanie produktu leczniczego LOQTORZI u pacjentów, u których po zmniejszeniu dawki kortykosteroidów nastąpiła poprawa do stopnia 0–1.. Całkowicie zaprzestać podawania, jeśli w ciągu 12 tygodni od rozpoczęcia leczenia steroidami nasilenie nie zmniejszy się do stopnia ≤1. lub jeśli w ciągu 12 tygodni od rozpoczęcia stosowania steroidów nie można zmniejszyć dawki prednizonu (lub leku o równoważnym działaniu) do ≤10 mg na dobę, lub jeśli w przypadku endokrynopatii nie można ustabilizować stanu klinicznego za pomocą hormonalnej terapii zastępczej.

Karta pacjenta

Wszyscy lekarze przepisujący produkt leczniczy LOQTORZI powinni informować pacjentów o karcie pacjenta, wyjaśniając, co należy zrobić w przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów immunologicznych działań niepożądanych. Każdy pacjent otrzyma od lekarza kartę pacjenta.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie zaleca się dostosowywania dawki u pacjentów w wieku 65 lat i starszych.

Zaburzenia czynności nerek

Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek są niewystarczające do sformułowania zaleceń dotyczących dawkowania.

Zaburzenia czynności wątroby

Nie zaleca się dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Dane dotyczące pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby są niewystarczające do sformułowania zaleceń dotyczących dawkowania.

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego LOQTORZI u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne.

Sposób podawania

Produkt leczniczy LOQTORZI jest przeznaczony wyłącznie do stosowania dożylnego i musi być podawany w postaci infuzji. Pierwszą infuzję należy podawać przez 60 minut za pomocą pompy infuzyjnej przez filtr infuzyjny (o wielkości porów 0,2 mikrona lub 0,22 mikrona). Jeśli podczas pierwszej infuzji nie wystąpiły reakcje związane z infuzją, kolejne infuzje można podawać przez 30 minut.

W przypadku stosowania produktu leczniczego LOQTORZI w tym samym dniu co chemioterapia, należy go podać przed chemioterapią przez inną linię dożylną.

Instrukcja dotycząca rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem,

Jedna fiolka koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 240 mg toripalimabu. Każdy mililitr koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 40 mg toripalimabu.

Toripalimab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym (ang. monoclonal antibody, mAb ) z klasy immunoglobuliny G4 (IgG4) wytwarzanym z zastosowaniem technologii rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego.

Pełny wykaz substancji pomocniczych,.

Nie prowadzono oficjalnych badań dotyczących interakcji. Ze względu na fakt, że toripalimab jest usuwany z krążenia w wyniku przemian katabolicznych, nie przewiduje się występowania interakcji metabolicznych z innymi lekami. Toripalimab nie jest substratem cytochromu P450 ani transporterów substancji czynnych. Toripalimab nie jest cytokiną i jest mało prawdopodobne, aby był modulatorem cytokin. Dodatkowo nie oczekuje się, aby toripalimab wchodził w interakcje farmakokinetyczne (PK) z drobnocząsteczkowymi substancjami czynnymi. Nie ma dowodów wskazujących na interakcje w wyniku nieswoistego klirensu lub degradacji lizosomalnej w przypadku przeciwciał.

Należy unikać ogólnoustrojowego stosowania kortykosteroidów lub leków immunosupresyjnych przed rozpoczęciem podawania toripalimabu ze względu na możliwość ich wpływu na działanie farmakodynamiczne i skuteczność toripalimabu. Jednakże po rozpoczęciu leczenia toripalimabem można stosować ogólnoustrojowe kortykosteroidy lub inne leki immunosupresyjne w celu leczenia immunologicznych działań niepożądanych. Kortykosteroidy mogą być również stosowane w ramach premedykacji, w przypadku stosowania toripalimabu w skojarzeniu z chemioterapią, jako środki zapobiegające wymiotom i (lub) w celu złagodzenia działań niepożądanych związanych z chemioterapią.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Identyfikowalność

W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu.

Immunologiczne działania niepożądane

U pacjentów leczonych przeciwciałami skierowanymi przeciwko białku programowanej śmierci komórki typu 1. / ligandowi białka programowanej śmierci komórki typu 1. (PD-1/PD-L1), w tym toripalimabem, mogą wystąpić immunologiczne działania niepożądane, które mogą być ciężkie lub prowadzić do zgonu. Podczas gdy immunologiczne działania niepożądane występują zazwyczaj w trakcie leczenia przeciwciałami skierowanymi przeciwko PD-1/PD-L1, ich objawy mogą wystąpić również po zakończeniu leczenia. Immunologiczne działania niepożądane mogą dotyczyć każdego narządu lub każdej tkanki i mogą równocześnie wpływać na więcej niż jeden układ organizmu. Istotne immunologiczne działania niepożądane wymienione w tym punkcie nie obejmują wszystkich możliwych ciężkich i prowadzących do zgonu reakcji immunologicznych.

Wczesne rozpoznanie i leczenie immunologicznych działań niepożądanych są kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa stosowania przeciwciał skierowanych przeciwko PD-1/PD-L1. Pacjentów należy ściśle monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów immunologicznych działań niepożądanych. Przed rozpoczęciem leczenia i okresowo w trakcie jego trwania należy oceniać kliniczne parametry biochemiczne, w tym enzymy wątrobowe, stężenie kreatyniny i czynność tarczycy. W przypadku podejrzenia wystąpienia immunologicznych działań niepożądanych należy wdrożyć odpowiednią diagnostykę w celu wykluczenia alternatywnych etiologii, w tym zakażenia. Należy niezwłocznie wdrożyć postępowanie medyczne, w tym, w stosownych przypadkach, zapewnić specjalistyczną konsultację.

W zależności od rodzaju i stopnia nasilenia działania niepożądanego należy wstrzymać lub całkowicie zaprzestać podawania toripalimabu. W przypadku konieczności wstrzymania lub całkowitego zaprzestania leczenia toripalimabem należy zastosować ogólnoustrojową terapię kortykosteroidami (prednizon w dawce 1 do 2 mg/kg mc./dobę lub lek o równoważnym działaniu) do uzyskania poprawy do stopnia ≤1. Jeśli podejrzewa się zapalenie mięśnia sercowego, należy rozpocząć leczenie dużymi dawkami steroidów (np. metyloprednizolonem w dawce 1 g/dobę podawanym dożylnie przez 3–5 dni). Po uzyskaniu poprawy do stopnia ≤1. należy rozpocząć zmniejszanie dawki kortykosteroidów. U pacjentów, u których nie można opanować immunologicznych działań niepożądanych poprzez zastosowanie kortykosteroidów, należy rozważyć zastosowanie innych ogólnoustrojowych leków immunosupresyjnych. Jeśli jest to uzasadnione, należy wdrożyć hormonalną terapię zastępczą w leczeniu endokrynopatii.

Jeżeli działania niepożądane zmniejszą się do stopnia ≤1., a dawka kortykosteroidów zostanie zmniejszona do ≤10 mg prednizonu lub leku o równoważnym działaniu na dobę, leczenie toripalimabem można wznowić w ciągu 12 tygodni od podania ostatniej dawki toripalimabu.

Leczenia toripalimabem należy całkowicie zaprzestać w razie wystąpienia nawrotu dowolnego immunologicznego działania niepożądanego stopnia 3. oraz dowolnej toksycznej reakcji immunologicznej stopnia 4., z wyjątkiem endokrynopatii wyrównanych za pomocą hormonalnej terapii zastępczej.

Poniżej omówiono wytyczne dotyczące leczenia toksyczności w przypadku działań niepożądanych, które niekoniecznie wymagają stosowania steroidów o działaniu ogólnoustrojowym (np. endokrynopatie i reakcje skórne).

Z danych z badań obserwacyjnych u pacjentów z wcześniej istniejącą chorobą autoimmunologiczną (ang. autoimmune disease, AID) wynika, że ryzyko wystąpienia działań niepożądanych o podłożu immunologicznym po leczeniu inhibitorami punktów kontrolnych może być zwiększone w porównaniu z ryzykiem u pacjentów bez wcześniej istniejącego AID. Dodatkowo, zaostrzenia podstawowego AID były częste, ale większość z nich była łagodna i możliwa do opanowania.

Immunologiczne zapalenie płuc

Zastosowanie toripalimabu może wywoływać immunologiczne zapalenie płuc. Pacjentów należy monitorować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów zapalenia płuc. Podejrzenie zapalenia płuc należy potwierdzić w badaniach obrazowania radiologicznego i wykluczyć możliwe inne przyczyny. W zależności od wskazań klinicznych u pacjentów należy dokonać modyfikacji leczenia toripalimabem i zastosować kortykosteroidy (patrz i wskazówki dotyczące leczenia kortykosteroidami w punkcie 4.4 powyżej).

Immunologiczne zapalenie jelita grubego

Zastosowanie toripalimabu może wywoływać immunologiczne zapalenie jelita grubego, które może objawiać się biegunką. W zależności od wskazań klinicznych pacjentów należy monitorować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów zapalenia jelita grubego i dokonać u nich modyfikacji leczenia toripalimabem oraz zastosować leki przeciwbiegunkowe i kortykosteroidy (patrz i wskazówki dotyczące leczenia kortykosteroidami w punkcie 4.4 powyżej). W przypadkach zapalenia jelita grubego opornego na leczenie kortykosteroidami należy rozważyć powtórzenie diagnostyki pod kątem zakażeń w celu wykluczenia alternatywnych etiologii. U pacjentów z opornym na leczenie kortykosteroidami immunologicznym zapaleniem jelita grubego przyjmujących inne przeciwciała skierowane przeciwko PD-1/PD-L1 zgłaszano przypadki zakażenia wirusem cytomegalii (CMV) lub jego reaktywacji.

Hepatotoksyczność i immunologiczne zapalenie wątroby

Zastosowanie toripalimabu może wywoływać immunologiczne zapalenie wątroby. Na podstawie oceny klinicznej pacjentów należy okresowo i zgodnie ze wskazaniami monitorować pod kątem zmian w czynności wątroby. W zależności od wskazań klinicznych u pacjentów należy dokonać modyfikacji leczenia toripalimabem i zastosować kortykosteroidy (patrz wskazówki dotyczące leczenia kortykosteroidami w punkcie 4.4 powyżej).

Immunologiczne endokrynopatie

Niedoczynność kory nadnerczy

Zastosowanie toripalimabu może wywoływać pierwotną lub wtórną niedoczynność kory nadnerczy. Pacjentów należy monitorować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych klinicznych objawów niedoczynności kory nadnerczy. W przypadku wystąpienia niedoczynności kory nadnerczy stopni 2.–4. należy wstrzymać podawanie toripalimabu do czasu ustabilizowania stanu klinicznego pacjenta przy zastosowaniu fizjologicznej hormonalnej terapii zastępczej.

Zapalenie przysadki mózgowej

Zastosowanie toripalimabu może wywoływać immunologiczne zapalenie przysadki mózgowej. Zapalenie przysadki mózgowej może charakteryzować się występowaniem ostrych objawów związanych z efektem masy, takich jak ból głowy, światłowstręt lub zaburzenia pola widzenia. Zapalenie przysadki mózgowej może powodować niedoczynność przysadki. Należy monitorować pacjentów pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów zapalenia przysadki mózgowej. W przypadku wystąpienia zapalenia przysadki mózgowej stopnia 2.–4. należy wstrzymać podawanie toripalimabu do czasu ustabilizowania stanu klinicznego pacjenta przy zastosowaniu fizjologicznej hormonalnej terapii zastępczej.

Zaburzenia czynności tarczycy

Zastosowanie toripalimabu może wywoływać immunologiczne zaburzenia czynności tarczycy. Na podstawie oceny klinicznej, przed rozpoczęciem leczenia i okresowo w jego trakcie, pacjentów należy monitorować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów zaburzeń czynności tarczycy.

Niedoczynność tarczycy można leczyć za pomocą terapii zastępczej bez przerywania leczenia toripalimabem i bez stosowania kortykosteroidów. Zapalenie tarczycy może przebiegać z jednoczesnym występowaniem zaburzeń czynności tarczycy lub bez nich. Zapalenie tarczycy i nadczynność tarczycy można leczyć objawowo, co może obejmować supresję TSH i (lub) leczenie kortykosteroidami u pacjentów z ostrym zapaleniem tarczycy. W przypadku zapalenia tarczycy lub nadczynności tarczycy stopnia ≥3. należy wstrzymać podawanie toripalimabu do czasu opanowania objawów za pomocą odpowiedniego postępowania medycznego i ustabilizowania stanu klinicznego pacjenta. Należy monitorować pacjentów pod kątem niedoczynności tarczycy, która może rozwijać się w następstwie nadczynności tarczycy lub zapalenia tarczycy. Należy monitorować czynność tarczycy i stężenie hormonów w celu zapewnienia odpowiedniej hormonalnej terapii zastępczej.

Cukrzyca typu 1, która może przebiegać z cukrzycową kwasicą ketonową

Zastosowanie toripalimabu może wywoływać immunologiczną cukrzycę typu 1. Pacjentów należy monitorować pod kątem hiperglikemii lub innych przedmiotowych i podmiotowych objawów cukrzycy. W zależności od wskazań klinicznych u pacjentów z hiperglikemią stopnia ≥3. należy rozpocząć leczenie cukrzycy typu 1 insuliną i wstrzymać podawanie toripalimabu. Leczenie toripalimabem można wznowić po wyrównaniu cukrzycy za pomocą odpowiedniego postępowania medycznego, w tym insulinoterapii, i ustabilizowaniu stanu klinicznego pacjenta.

Immunologiczne zapalenie nerek

Zastosowanie toripalimabu może wywoływać immunologiczne zapalenie nerek. Należy monitorować pacjentów pod kątem zmian w czynności nerek i w celu wykluczenia innych przyczyn zaburzeń czynności nerek. W zależności od wskazań klinicznych należy dokonać modyfikacji leczenia toripalimabem i włączyć leczenie kortykosteroidami (patrz wskazówki dotyczące leczenia kortykosteroidami w punkcie 4.4 powyżej).

Skórne działania niepożądane o podłożu immunologicznym

Zastosowanie toripalimabu może wywoływać immunologiczną wysypkę lub immunologiczne zapalenie skóry. U pacjentów przyjmujących przeciwciała skierowane przeciwko PD-1/PD-L1 zgłaszano występowanie złuszczającego zapalenia skóry, w tym zespołu Stevensa-Johnsona, wysypki polekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi oraz toksycznej nekrolizy naskórka.

W zależności od wskazań klinicznych pacjentów należy monitorować pod kątem skórnych działań niepożądanych, dokonać u nich modyfikacji leczenia toripalimabem i zastosować kortykosteroidy (patrz instrukcje dotyczące leczenia kortykosteroidami w punkcie 4.4 powyżej).

Immunologiczne zapalenie mięśnia sercowego

Zastosowanie toripalimabu może wywoływać immunologiczne zapalenie mięśnia sercowego. Pacjentów należy monitorować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów zapalenia mięśnia sercowego. W przypadku podejrzenia zapalenia mięśnia sercowego należy niezwłocznie wdrożyć leczenie dużymi dawkami steroidów i niezwłocznie zapewnić konsultację kardiologiczną wraz z diagnostyką zgodnie z aktualnymi wytycznymi klinicznymi. W zależności od wskazań klinicznych u pacjentów należy dokonać modyfikacji leczenia toripalimabem i zastosować kortykosteroidy (patrz instrukcje dotyczące leczenia kortykosteroidami w punkcie 4.4 powyżej). Jeżeli ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia kortykosteroidami nie nastąpi poprawa, należy rozważyć dodanie leków immunosupresyjnych.

Immunologiczne zapalenie mięśni

Zastosowanie toripalimabu może wywoływać immunologiczne zapalenie mięśni. Pacjentów należy monitorować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów zapalenia mięśni. Jeśli podejrzewa się zapalenie mięśni, należy seryjnie oznaczać aktywność aldolazy i kinazy kreatynowej oraz rozważyć diagnostykę zgodnie z aktualnymi wytycznymi klinicznymi. W zależności od wskazań klinicznych u pacjentów należy dokonać modyfikacji leczenia toripalimabem i zastosować kortykosteroidy (patrz instrukcje dotyczące leczenia kortykosteroidami w punkcie 4.4 powyżej).

Inne immunologiczne działania niepożądane

Ze względu na mechanizm działania toripalimabu mogą potencjalnie wystąpić inne immunologiczne działania niepożądane, w tym zdarzenia potencjalnie ciężkie (np. zapalenie mózgu, neuropatia demielinizacyjna [w tym zespół Guillaina-Barrégo], zespół miasteniczny, sarkoidoza, zapalenie naczyń, rabdomioliza). Do istotnych klinicznie immunologicznych działań niepożądanych zgłaszanych u mniej niż 1% pacjentów leczonych toripalimabem w ramach badań klinicznych należą: zapalenie trzustki, zapalenie tęczówki, zapalenie błony naczyniowej oka, immunologiczne zapalenie stawów i immunologiczne zapalenie pęcherza moczowego. W zależności od wskazań klinicznych pacjentów należy monitorować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów immunologicznych działań niepożądanych, dokonać u nich modyfikacji leczenia toripalimabem i zastosować kortykosteroidy (patrz instrukcje dotyczące leczenia kortykosteroidami w punkcie 4.4 powyżej).

Działania niepożądane dotyczące przeszczepów

U pacjentów leczonych inhibitorami PD-1, po wprowadzeniu tych leków do obrotu, zgłaszano odrzucanie przeszczepów narządów miąższowych. Leczenie toripalimabem może powodować zwiększenie ryzyka odrzucenia przeszczepu u biorców przeszczepów narządów miąższowych.

U pacjentów z tej grupy należy rozważyć, czy korzyści z leczenia toripalimabem przeważają nad ryzykiem możliwego odrzucenia przeszczepionego narządu.

U pacjentów poddawanych allogenicznemu przeszczepowi komórek macierzystych (ang. haematopoietic stem cell transplantation, HSCT ) przed leczeniem przeciwciałem skierowanym przeciwko PD-1/PD-L1 i po takim leczeniu może wystąpić zgon i inne ciężkie powikłania. Do powikłań związanych z przeszczepem należą: nadostra choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (ang. graft-versus-host disease, GVHD ), ostra GVHD, przewlekła GVHD, choroba zarostowa żył wątrobowych po kondycjonowaniu o zmniejszonej intensywności i zespół gorączkowy wymagający podawania steroidów (bez zidentyfikowanej przyczyny zakaźnej). Te powikłania mogą wystąpić pomimo zastosowania leczenia interwencyjnego w okresie pomiędzy hamowaniem PD-1/PD-L1, a wykonaniem allogenicznego HSCT. Należy zastosować ścisłą obserwację pacjenta pod kątem objawów wskazujących na powikłania związane z przeszczepem i bezzwłocznie wdrożyć postępowanie interwencyjne. Należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka związany z leczeniem przeciwciałem skierowanym przeciwko PD-1/PD-L1 przed lub po allogenicznym HSCT.

Reakcje związane z infuzją

Zastosowanie toripalimabu może powodować ciężkie i potencjalnie zagrażające życiu reakcje związane z infuzją. Pacjentów należy monitorować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów reakcji związanych z infuzją. W zależności od wskazań klinicznych u pacjentów należy dokonać modyfikacji leczenia toripalimabem i zastosować leczenie wspomagające. U pacjentów, u których wystąpiły reakcje związane z infuzją, można rozważyć zastosowanie premedykacji lekami przeciwgorączkowymi i przeciwhistaminowymi w celu zmniejszenia ryzyka kolejnych reakcji związanych z infuzją.

Pacjenci wykluczeni z udziału w badaniach klinicznych

Do udziału w badaniach klinicznych z zastosowaniem toripalimabu nie kwalifikowali się pacjenci z czynnymi zakażeniami (czynna gruźlica, czynne wirusowe zapalenie wątroby typu B lub C albo zakażenie HIV), obniżoną odpornością (przyjmujący ogólnoustrojowe kortykosteroidy w dawce odpowiadającej >10 mg prednizonu na dobę w ciągu 2 tygodni przed randomizacją), czynnymi, ogólnoustrojowymi chorobami autoimmunologicznymi (z wyjątkiem wyrównanej niedoczynności tarczycy lub cukrzycy), czynnymi lub nieleczonymi przerzutami do ośrodkowego układu nerwowego, oceną stanu sprawności w skali Wschodniej Grupy Współpracy Onkologicznej (ang. Eastern Cooperative Oncology Group, ECOG ) wynoszącą ≥2 lub śródmiąższową chorobą płuc w wywiadzie. Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone.

Ze względu na brak odpowiednich danych toripalimab należy stosować ostrożnie w tych populacjach po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka dla pacjenta.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jednostkę dawkowania, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Toripalimab w skojarzeniu z chemioterapią zawierającą pochodne platyny

Bezpieczeństwo stosowania toripalimabu w skojarzeniu z chemioterapią zawierającą pochodne platyny oceniano w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06 z udziałem 403 pacjentów z rakiem nosogardła (ang. nasopharyngeal carcinoma, NPC ) lub rakiem płaskonabłonkowym przełyku (ang. oesophageal squamous cell carcinoma, OSCC ) przyjmujących 240 mg toripalimabu co 3 tygodnie.

Mediana czasu trwania leczenia u tych pacjentów wynosiła 6,5 miesiąca (zakres: od 1 dnia do 2,1 roku). Częstości wymienione poniżej i w tabeli 2. są podane w oparciu o wszystkie zgłoszone działania niepożądane leku niezależnie od oceny związku przyczynowo-skutkowego przez badacza. W tej populacji pacjentów najczęstszymi działaniami niepożądanymi były: niedokrwistość (44,9%), leukopenia (41,7%), neutropenia (39,0%), małopłytkowość (30,3%), nudności (29,8%), wymioty (27,3%), zmniejszony apetyt (23,8%), wysypka (23,8%), zmęczenie (23,6%), nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby (22,3%), niedoczynność tarczycy (18,4%), zaparcia (16,6%), neuropatia (15,1%), zapalenie jelita grubego (14,1), gorączka (13,6%), kaszel (11,4%), świąd (11,4%), zmniejszenie klirensu nerkowego kreatyniny (11,2%) i hiponatremia (10,2%). U pacjentów z NPC częstość występowania działań niepożądanych stopnia 3.–5. wynosiła 81,5% w przypadku leczenia skojarzonego z zastosowaniem toripalimabu i 83,9% w przypadku otrzymywania samej chemioterapii, natomiast u pacjentów z OSCC wynosiła 24,9% w przypadku leczenia skojarzonego z zastosowaniem toripalimabu i 13,6% w przypadku otrzymywania samej chemioterapii.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Działania niepożądane zaobserwowane w badaniach klinicznych dotyczących stosowania toripalimabu w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią wymieniono w tabeli 2. Działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji układów i narządów oraz częstości występowania. Częstości występowania zdefiniowano według następujących kryteriów: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie częstości występowania działania niepożądane przedstawiono według zmniejszającej się ciężkości.

Tabela 2 uwzględnia wyłącznie działania niepożądane związane z leczeniem farmakologicznym. Częstość występowania działań niepożądanych w badaniach klinicznych oparto na częstości ich występowania z dowolnej przyczyny, przy czym część działań niepożądanych mogła być spowodowana innymi przyczynami niż produkt leczniczy, takimi jak choroba, inne leki lub przyczyny niepowiązane. Działania niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych przedstawiono według klasyfikacji układów i narządów oraz częstości ich występowania.

Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą od 1514 pacjentów narażonych na działanie toripalimabu (w tym 1100 pacjentów narażonych na działanie toripalimabu w monoterapii i 514 pacjentów narażonych na skojarzenie z chemioterapią), przy średnim (zakres: od 0,03 do 35,9 miesiąca) czasie trwania ekspozycji na toripalimab wynoszącym 7,0 miesięcy i medianie czasu trwania ekspozycji wynoszącej 3,7 miesiąca (zakres międzykwartylowy: 8,7 miesiąca) w 15 badaniach klinicznych fazy I, II lub III. Informacje na temat danych demograficznych i wyjściowej charakterystyki uczestników głównych badań klinicznych przedstawiono w punkcie 5.1.

Przed rozpoczęciem leczenia toripalimabem stosowanym w skojarzeniu z chemioterapią należy zapoznać się z ChPL odpowiednich składników terapii skojarzonej.

Tabela 2. Działania niepożądane u pacjentów leczonych toripalimabem

Chwilowo nie wspieramy wyświetlania tabel w opisach leków.

Poniższe terminy reprezentują grupę powiązanych zdarzeń, które opisują stan medyczny, a nie pojedyncze zdarzenie.

¹ Zakażenia ucha obejmują zapalenie wyrostka sutkowatego, zapalenie błony bębenkowej i zapalenie ucha środkowego.

² Zakażenia zębów i tkanek miękkich jamy ustnej obejmują kandydozę jamy ustnej, zapalenie okołokoronowe i zapalenie przyzębia.

³ Zakażenia skóry i tkanki podskórnej obejmują zapalenie tkanki łącznej, zapalenie mieszków włosowych i ropień podskórny.

⁴ Zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej obejmują kwasicę metaboliczną, zasadowicę metaboliczną i zaburzenia metaboliczne.

⁵ Neuropatia obejmuje znieczulicę, anosmię, mrowienie, niedoczulicę, objaw Lhermitte’a, uszkodzenie nerwów, neuropatię obwodową, parestezję, parosmię, obwodową neuropatię ruchową, obwodową neuropatię czuciową, porażenie nerwu strzałkowego, porażenie języka, zaburzenie nerwu VI, uszkodzenie nerwu VI i porażenie strun głosowych.

⁶ Zapalenie oka obejmuje zapalenie oka, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i zapalenie błony naczyniowej oka.

⁷ Zaburzenia ucha obejmują ból ucha, zaburzenia trąbki Eustachiusza, niedosłuch, zapalenie ucha środkowego, wyciek z ucha i szum w uszach.

⁸ Na podstawie standardowego zapytania obejmującego bradyarytmie i tachyarytmie.

⁹ Zaburzenia górnych dróg oddechowych obejmują katar, suchość w gardle, obrzęk krtani, ból krtani, niedrożność nosa, ból nosa, nieżyt nosa i podrażnienie gardła.

¹⁰ Zapalenie wątroby obejmuje uszkodzenie wątroby wywołane lekami, niewydolność wątroby, nieprawidłową czynność wątroby i immunologiczne zapalenie wątroby.

¹¹ Wysypka obejmuje zapalenie skóry, trądzikopodobne zapalenie skóry, alergiczne zapalenie skóry, wykwity polekowe, egzemę, rumień, rumień wielopostaciowy, zapalenie skóry dłoni, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, grudki, wysypkę, wysypkę rumieniową, wysypkę uogólnioną, wysypkę plamisto-grudkową, wysypkę grudkową, wysypkę świądową, wysypkę krostkową, wysypkę pęcherzykową, blaszkę skórną i pokrzywkę.

¹² Ból obejmuje dyskomfort w klatce piersiowej, ból w klatce piersiowej, ból oka, ból węzłów chłonnych, niesercowy ból w klatce piersiowej i ból.

¹³ Zaburzenia oka obejmują zaćmę, podwójne widzenie, suchość oka, świąd oka i opuchliznę oka.

¹⁴ Nieprawidłowe wyniki badań moczu obejmują obecność bilirubiny w moczu, obecność kryształów w moczu, obecność glukozy w moczu, zwiększenie stężenia mocznika w moczu, obecność wałeczków w moczu, obecność osadu w moczu, zwiększenie stężenia bilirubiny w moczu, obecność ciał ketonowych w moczu, zwiększenie stężenia urobilinogenu w moczu oraz obecność białych krwinek w moczu.

¹⁵ Nieprawidłowe wyniki badań kardiologicznych obejmują zwiększenie aktywności frakcji sercowej kinazy kreatynowej we krwi, zwiększenie stężenia mózgowego peptydu natriuretycznego i zwiększenie stężenia troponiny.

Opis wybranych działań niepożądanych

Dane dotyczące wymienionych poniżej immunologicznych działań niepożądanych pochodzą od 403 pacjentów, którzy przyjmowali toripalimab w dawce 240 mg co 3 tygodnie w skojarzeniu z chemioterapią zawierającą pochodne platyny i gemcytabinę (n=146) lub w skojarzeniu z cisplatyną i paklitakselem (n=257). Wytyczne postępowania w przypadku tych działań niepożądanych opisano w punktach 4.2 i 4.4.

Immunologiczne działania niepożądane

Immunologiczne zapalenie płuc

Immunologiczne zapalenie płuc wystąpiło u 3,2% (13/403) pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06, w tym 2 (0,5%) działania niepożądane stopnia 3. i 7 (1,7%) działań niepożądanych stopniu 2. Mediana czasu do wystąpienia zapalenia płuc wynosiła 5,4 miesiąca (zakres: od 1,3 do 16,6 miesiąca). Mediana czasu trwania wynosiła 2,8 miesiąca (zakres: od 0,8 do 20,9 miesiąca). Kortykosteroidy podano 69,2% (9/13) pacjentów. Toripalimab zaprzestano całkowicie stosować u 3 (0,7%) pacjentów i wstrzymano podawanie u 5 (1,2%) pacjentów. Immunologiczne zapalenie płuc ustąpiło u 31,0% (4/13) pacjentów.

Immunologiczne zapalenie jelita grubego

Immunologiczne zapalenie jelita grubego wystąpiło u 0,7% (3/403) pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06, co obejmowało 2 (0,5%) działania niepożądane stopniu 3. i 1 (0,2%) stopniu 2. Mediana czasu do wystąpienia zapalenia jelita grubego wynosiła 3,7 mies. (zakres: od 1,5 do 5,1 mies.). Mediana czasu trwania wynosiła 1,3 mies. (zakres: od 1,3 do 1,3 mies.). Kortykosteroidy podano 66,7% (2/3) tych pacjentów. Toripalimab zaprzestano całkowicie stosować u 2 (0,5%) pacjentów i wstrzymano u 1 (0,2%) pacjenta. Immunologiczne zapalenie jelita grubego ustąpiło u 33% (1/3) tych pacjentów.

Hepatotoksyczność i immunologiczne zapalenie wątroby

Immunologiczne zapalenie wątroby wystąpiło u 2,0% (8/403) pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06, co obejmowało 2 (0,5%) działania niepożądane stopnia 4., 5 (1,2%) działań niepożądanych stopnia 3. i 1 (0,2%) działanie niepożądane stopnia 2. Mediana czasu do wystąpienia zapalenia wątroby wynosiła 4,0 miesiące (zakres: od 0,7 do 22,7 miesiąca). Mediana czasu trwania wynosiła 0,6 miesiąca (zakres: od 0,4 do 3,2 miesiąca). Kortykosteroidy podano 7 z 8 (87,5%) pacjentów. Toripalimab zaprzestano całkowicie stosować u 5 (1,2%) pacjentów i wstrzymano podawanie u 2 (0,5%) pacjentów. Immunologiczne zapalenie wątroby ustąpiło u 87,5% (7/8) tych pacjentów.

Immunologiczne endokrynopatie

Immunologiczna niedoczynność kory nadnerczy wystąpiła u 0,2% (1/403) pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06, w tym 1 (0,2%) działanie niepożądane stopnia 3. Czas do wystąpienia działania niepożądanego wynosił 2,0 miesiące. Pacjentowi podano kortykosteroidy. Leczenie toripalimabem zostało całkowicie zaprzestane.

Zapalenie tarczycy wystąpiło u 2,0% (8/403) pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06, w tym 4 działania niepożądane stopnia 2. (1,0%) i 4 działania niepożądane stopnia 1. (1,0%). Mediana czasu do wystąpienia zapalenia tarczycy wynosiła 5,9 miesiąca (zakres: od 0,7 do 13,5 miesiąca). Mediana czasu trwania wynosiła 11,7 miesiąca (zakres: od 7,4 do 17,8 miesiąca). Zastosowanie kortykosteroidów było konieczne u 1/8 (12,5%) pacjentów, a hormonalnej terapii zastępczej u 5/8 (62,5%). Toripalimab zaprzestano całkowicie stosować u 1/403 (0,2%) pacjentów i przerwano dawkowanie u 1/403 (0,2%) pacjentów. Zapalenie tarczycy ustąpiło u 12,5% (1/8) tych pacjentów.

U pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06 nadczynność tarczycy wystąpiła u 2,0% (8/403) pacjentów, z których wszystkie przypadki stanowiły działania niepożądane stopnia 1. Mediana czasu do wystąpienia nadczynności tarczycy wynosiła 6,5 miesiąca (zakres: od 1,5 do 12,5 miesiąca). Mediana czasu trwania wynosiła 1,4 miesiąca (zakres: od 0,7 do 3,7 miesiąca).

Niedoczynność tarczycy wystąpiła u 17,1% (69/403) pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06, w tym 46 działań niepożądanych stopnia 2. (11,4%) i 23 działania niepożądane stopnia 1. (5,7%). Mediana czasu do wystąpienia niedoczynności tarczycy wynosiła 5,9 miesiąca (zakres: od 1,2 do 20,7 miesiąca). Mediana czasu trwania wynosiła 3,2 miesiąca (zakres: od 0,4 do 30,6 miesiąca). U 72,5% (50/69) pacjentów konieczne było zastosowanie terapii zastępczej hormonami tarczycy. Kortykosteroidy podano 1/69 (1,4%) pacjentów. Żaden pacjent nie zaprzestał przyjmowania toripalimabu, a 1,2% (5/403) pacjentów przerwało jego stosowanie.

U pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06 cukrzyca wystąpiła u 0,2% (1/403) pacjentów, w tym 1 (0,2%) działanie niepożądane stopnia 3. i brak działań niepożądanych stopnia 2. Czas do wystąpienia cukrzycy wynosił 0,7 miesiąca. Pacjent nie przyjmował kortykosteroidów, ale był leczony insuliną. Pacjent nie przerwał ani całkowicie nie zaprzestał stosowania toripalimabu.

U pacjentów otrzymujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06 zapalenie przysadki mózgowej wystąpiło u 0,2% (1/403) pacjentów, w tym 1 (0,2%) działanie niepożądane stopnia 2. Czas do wystąpienia zapalenia przysadki mózgowej wynosił 23,7 miesiąca. Zastosowano kortykosteroidy, a pacjent nie przerwał ani całkowicie nie zaprzestał stosowania toripalimabu.

Skórne działania niepożądane o podłożu immunologicznym

Skórne działania niepożądane o podłożu immunologicznym wystąpiły u 9,4% (38/403) pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06, w tym 12 działań niepożądanych stopnia 3. (3,0%) i 8 stopnia 2. (2,0%). Mediana czasu do wystąpienia skórnych działań niepożądanych o podłożu immunologicznym wynosiła 1,0 miesiąc. (zakres: od 0,1 do 23,1 miesiąca). Mediana czasu trwania wynosiła 1,2 miesiąca (zakres: od 0,1 do 13,1 miesiąca). U 18,4% (7/38) pacjentów ze skórnymi działaniami niepożądanymi o podłożu immunologicznym konieczne było zastosowanie ogólnoustrojowych kortykosteroidów. Skórne działania niepożądane o podłożu immunologicznym doprowadziły do całkowitego zaprzestania lub przerwania stosowania toripalimabu u 1,5% (6) pacjentów. Skórne działania niepożądane o podłożu immunologicznym ustąpiły u 73,7% (28/38) tych pacjentów.

Immunologiczne zapalenie mięśnia sercowego

Immunologiczne zapalenie mięśnia sercowego wystąpiło u 0,7% (3/403) pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06, w tym 2 (0,5%) działania niepożądane stopnia 4. i 1 (0,2%) działanie niepożądane stopnia 3. Mediana czasu do wystąpienia immunologicznego zapalenia mięśnia sercowego wynosiła 1,7 miesiąca (zakres: od 1,4 do 4,1 miesiąca). Mediana czasu trwania wynosiła 1,3 miesiąca (zakres: od 1,0 do 1,6 miesiąca). U wszystkich trzech pacjentów z immunologicznym zapaleniem mięśnia sercowego zastosowano kortykosteroidy. Dwóch pacjentów całkowicie zaprzestało stosowania toripalimabu, a żaden nie przerwał dawkowania. Immunologiczne zapalenie mięśnia sercowego ustąpiło u 33,3% (1/3) tych pacjentów.

Immunologiczne zapalenie mięśni

Immunologiczne zapalenie mięśni wystąpiło u 0,5% (2/403) pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06, w tym 2 (0,5%) zdarzenia niepożądane stopnia 3. i brak zdarzeń niepożądanych stopnia 2. Mediana czasu do wystąpienia immunologicznego zapalenia mięśni wynosiła 2,5 miesiąca (zakres: od 1,2 do 3,9 miesiąca). U dwóch pacjentów z immunologicznym zapaleniem mięśni zastosowano kortykosteroidy i u obu całkowicie zaprzestano stosowania toripalimabu.

Immunologiczne zapalenie nerek

Immunologiczne zapalenie nerek wystąpiło u 0,2% (1/403) pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06. Czas do wystąpienia immunologicznego zapalenia nerek wynosił 18,2 miesiąca, a czas trwania 3,3 miesiąca. Pacjent z immunologicznym zapaleniem nerek (stopnia 4.) wymagał zastosowania ogólnoustrojowych kortykosteroidów, przy czym zapalenie nerek doprowadziło do zaprzestania podawania toripalimabu. Zapalenie nerek u tego pacjenta ustąpiło.

`

Inne immunologiczne działania niepożądane

Immunologiczne zapalenie pęcherza moczowego wystąpiło u 0,5% (2/403) pacjentów przyjmujących toripalimab w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06, w tym 1 działanie niepożądane stopnia 3. (0,2%) i 1 działanie niepożądane stopnia 1. (0,2%). Mediana czasu do wystąpienia immunologicznego zapalenia pęcherza moczowego wynosiła 5,0 miesięcy (zakres: od 3,4 do 6,6 miesiąca). Leczenie kortykosteroidami było konieczne u jednego pacjenta z zapaleniem pęcherza moczowego stopnia 3., który również całkowicie zaprzestał stosowania toripalimabu.

U drugiego pacjenta nie przerwano dawkowania. U pacjenta z immunologicznym zapaleniem pęcherza moczowego stopnia 3. ustąpiło ono po zastosowaniu leczenia kortykosteroidami.

Reakcje związane z infuzją

Reakcje związane z infuzją wystąpiły u 11 (2,7%) spośród 403 pacjentów przyjmujących toripalimab w skojarzeniu z chemioterapią zawierającą pochodne platyny w badaniach JUPITER-02 lub JUPITER-06, w tym działania niepożądane stopnia 4. (0,2%), stopnia 3. (0,2%) i stopnia 2. (0,5%).

Ogółem reakcje związane z infuzją wystąpiły u 28 (1,8%) z 1514 pacjentów leczonych toripalimabem, w tym reakcje stopnia 4. (0,07%) i stopnia 3. (0,13%). Reakcja związana z infuzją doprowadziła do całkowitego zaprzestania podawania toripalimabu u 3 (0,2%) pacjentów. Typowe objawy reakcji związanej z infuzją obejmują gorączkę, dreszcze, wysypkę, świąd, nudności i niedociśnienie.

Immunogenność

Podobnie jak w przypadku wszystkich białek terapeutycznych, ten produkt leczniczy wykazuje potencjał immunogenny. U pacjentów przyjmujących toripalimab stwierdzono obecność związanych z leczeniem przeciwciał skierowanych przeciwko toripalimabowi u 8,7% (128/1479) ocenianych pacjentów. Nie było dowodów na jakikolwiek klinicznie istotny wpływ rozwoju przeciwciał skierowanych przeciwko toripalimabowi na jego farmakokinetykę. We wszystkich badaniach mediana czasu do wystąpienia przeciwciał skierowanych przeciwko lekowi (ang. anti-drug antibodies, ADA ) wynosiła 46 dni (zakres: od 14 do 506 dni). Ze względu na niewystarczającą liczbę pacjentów w zestawie danych nie można odpowiednio ocenić wpływu ADA na skuteczność produktu leczniczego.

Pacjenci w podeszłym wieku

Spośród 403 pacjentów leczonych w badaniach klinicznych toripalimabem w skojarzeniu z chemioterapią zawierającą pochodne platyny 73,2% (295/403) stanowiły osoby w wieku poniżej 65 lat, a 26,8% (108/403) osoby w wieku 65 lat lub starsze.

Zasadniczo nie zaobserwowano różnic w zakresie bezpieczeństwa stosowania toripalimabu pomiędzy pacjentami w wieku ≥65 lat a młodszymi.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .

Kobiety w wieku rozrodczym i antykoncepcja

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia toripalimabem i przez co najmniej 4 miesiące po przyjęciu jego ostatniej dawki.

Ciąża

Brak danych na temat stosowania toripalimabu u kobiet w ciąży. Nie przeprowadzono badań na zwierzętach z zastosowaniem toripalimabu, jednak badania na zwierzętach wykazały, że hamowanie szlaku PD-1/PD-L1 może prowadzić do zwiększenia ryzyka immunologicznego odrzucenia rozwijającego się płodu, prowadząc do jego obumarcia. Wiadomo, że ludzka immunoglobulina G4 (IgG4) przenika przez barierę łożyskową, w związku z tym toripalimab potencjalnie może być przekazywany z organizmu matki do organizmu rozwijającego się płodu.

Toripalimabu nie należy stosować w okresie ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji, chyba że korzyści kliniczne przeważają nad potencjalnym ryzykiem.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy toripalimab przenika do mleka ludzkiego. Wiadomo, że przeciwciała (w tym IgG4) przenikają do mleka ludzkiego, w związku z tym nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci karmionych piersią. Należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią czy przerwać/wstrzymać podawanie toripalimabu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Jeżeli kobieta zdecyduje się na leczenie toripalimabem, należy jej zalecić, aby nie karmiła piersią w trakcie stosowania toripalimabu i przez co najmniej 4 miesiące od przyjęcia ostatniej dawki toripalimabu.

Płodność

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ toripalimabu na płodność.

W przypadku przedawkowania należy ściśle monitorować pacjentów pod kątem przedmiotowych lub podmiotowych objawów działań niepożądanych i wdrożyć odpowiednie leczenie objawowe.

Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji.

Przezroczysty do lekko opalizującego, bezbarwny do lekko żółtego roztwór zasadniczo wolny od widocznych cząstek. Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji ma pH 5,5–6,5 i osmolalność 260-340 mOsmol/kg.

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe, kod ATC: L01FF13 Mechanizm działania

Toripalimab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG4, które wiąże się z receptorem PD-1 i blokuje jego interakcję z ligandami PD-L1 i PD-L2 wyzwalającymi hamowanie odpowiedzi immunologicznej związanej ze szlakiem PD-1, w tym przeciwnowotworowej odpowiedzi immunologicznej. Wiązanie ligandów PD-1, tj. PD-L1 i PD-L2, z receptorem PD-1 znajdującym się na limfocytach T hamuje proliferację limfocytów T, wytwarzanie cytokin i aktywność cytotoksyczną.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Rak nosogardła

Skuteczność stosowania toripalimabu w skojarzeniu z cisplatyną i gemcytabiną oceniano w badaniu JUPITER-02 (randomizowanym, wieloośrodkowym, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolną placebo) z udziałem 289 pacjentów z przerzutowym lub nawrotowym, miejscowo zaawansowanym rakiem nosogardła (NPC), niekwalifikujących się do leczenia z zamiarem wyleczenia, których choroby nawrotowej lub przerzutowej nie leczono wcześniej za pomocą chemioterapii ogólnoustrojowej. U pacjentów z nawrotem NPC po leczeniu z zamiarem wyleczenia wymagany był co najmniej 6-miesięczny odstęp między ostatnią dawką radioterapii lub chemioterapii a nawrotem. Do badania nie kwalifikowali się pacjenci z chorobami autoimmunologicznymi innymi niż stabilna niedoczynność tarczycy lub cukrzyca typu 1 oraz pacjenci wymagający zastosowania ogólnoustrojowej immunosupresji.

Randomizację stratyfikowano według stanu sprawności w skali ECOG (0 vs. 1) i stadium choroby (nawrotowa vs. przerzutowa) w momencie włączenia do badania. Pacjentów zrandomizowano (1:1) do przyjmowania jednego z następujących schematów leczenia:

• toripalimab w dawce 240 mg podawany dożylnie w dniu 1. w skojarzeniu z cisplatyną stosowaną w dawce 80 mg/m ² w dniu 1. oraz gemcytabiną stosowaną w dawce 1000 mg/m ² w dniach 1. i 8. co 3 tygodnie przez maksymalnie 6 cykli, a następnie toripalimab w dawce 240 mg raz na 3 tygodnie, lub

• placebo podawane dożylnie w dniu 1. w skojarzeniu z cisplatyną stosowaną w dawce 80 mg/m ² w dniu 1. i gemcytabiną stosowaną w dawce 1000 mg/m ² w dniach 1. i 8. co 3 tygodnie przez maksymalnie 6 cykli, a następnie placebo raz na 3 tygodnie.

Leczenie z zastosowaniem toripalimabu lub placebo kontynuowano do wystąpienia progresji choroby zgodnie z kryteriami oceny odpowiedzi w guzach litych (RECIST) wersja 1.1 (z wyjątkiem wskazanym poniżej), niedopuszczalnej toksyczności lub maksymalnie przez 2 lata. Dopuszczono podawanie toripalimabu po progresji radiograficznej, jeśli w ocenie badacza pacjent odnosił korzyści. Oceny guza dokonywano co 6 tygodni przez pierwsze 12 miesięcy, a następnie co 9 tygodni. Główną miarą oceny skuteczności był okres przeżycia bez progresji choroby (ang. progression-free survival, PFS ) zgodnie z kryteriami RECIST w wersja 1.1 według oceny niezależnej komisji weryfikującej nieznającej przydzielonego leczenia (ang. Blinded Independent Review Committee, BIRC ).

Charakterystyka badanej populacji była następująca: mediana wieku 48 lat (zakres: od 19 do 72 lat), 4,8% osób w wieku 65 lat lub starszych, 83% mężczyzn, 100% Azjatów, stopień sprawności w skali ECOG równy 0 (57%) lub 1 (43%). W momencie randomizacji u około 86% badanej populacji występowała choroba przerzutowa, przy czym na podtypy histologiczne NPC składały się: rak płaskonabłonkowy nierogowaciejący (98%), rak płaskonabłonkowy rogowaciejący (1%) i niesklasyfikowany NPC/inny (1%). U większości (63%) pacjentów miano wirusa Epsteina-Barr (EBV) w surowicy wynosiło ≥2000 j./ml.

Badanie wykazało statystycznie istotną poprawę PFS według oceny BIRC i OS u pacjentów zrandomizowanych do grupy przyjmującej toripalimab w skojarzeniu z cisplatyną/gemcytabiną w porównaniu z grupą przyjmującą cisplatynę i gemcytabinę z placebo.

Wyniki badania dotyczące skuteczności leczenia przedstawiono w tabeli 3., na rycinie 1. i rycinie 2. poniżej.

Tabela 3. Wyniki dotyczące skuteczności uzyskane w badaniu JUPITER-02

Chwilowo nie wspieramy wyświetlania tabel w opisach leków.

1Analiza końcowa PFS bazowała na danych z datą graniczną zbierania 8 czerwca 2021 r., a analiza końcowa OS bazowała na danych z datą graniczną zbierania 18 listopada 2022 r.

2 Współczynnik ryzyka i jego przedział ufności obliczono przy użyciu stratyfikowanego modelu proporcjonalnego hazardu Coxa.

3 Dwustronna wartość p w oparciu o test logarytmicznych rang ze stratyfikacją.

BIRC = Blinded Independent Review Committee, niezależna komisja weryfikująca nieznająca przydzielonego leczenia; CI = confidence interval, przedział ufności; NE = not estimable, niemożliwe do oszacowania

Rycina 1. Krzywe Kaplana-Meiera dla PFS według oceny BIRC w badaniu JUPITER-02

60 80 100

Leczenie

Toripalimab

Placebo

Mediana (miesiące) HR (95% CI) 21,4 8,2 0,52 (0,37; 0,73)

Nominalna wartość p <0,0001 0 3 6 9 12 15 18 21 24 27 30 Miesiące Czas przeżycia wolny od progresji (%) 0 20 40 Liczba pacjentów zagrożonych zdarzeniem

Chwilowo nie wspieramy wyświetlania tabel w opisach leków.

Data graniczna gromadzenia danych: 8 czerwca 2021 r.

Rycina 2. Krzywe Kaplana-Meiera dotyczące czasu przeżycia całkowitego w badaniu

Farmakokinetykę toripalimabu scharakteryzowano na podstawie populacyjnych analiz PK, które obejmowały pochodzące z 5 badań klinicznych dane zebrane od 574 pacjentów z różnymi guzami litymi, którzy przyjmowali dawki stałe (od 80 do 480 mg co 2 tygodnie lub co 3 tygodnie) lub zależne od masy ciała (zakres: od 1 do 10 mg/kg mc. co 2 tygodnie), w tym od 92 pacjentów z NPC i 236 pacjentów z OSCC, którzy przyjmowali toripalimab w dawkach 240 mg co 3 tygodnie, odpowiednio w badaniach JUPITER-02 i JUPITER-06.

Parametry farmakokinetyczne toripalimabu przedstawiono w postaci średnich geometrycznych (% współczynnika zmienności [ang. coefficient of variation, CV ]), o ile nie zaznaczono inaczej.

Wchłanianie

Toripalimab jest podawany dożylnie, dlatego jest całkowicie biodostępny.

Dystrybucja

Toripalimab jest dystrybuowany głównie w osoczu, przy średniej geometrycznej objętości dystrybucji w stanie stacjonarnym wynoszącej około 3,8 l (CV=27,4%).

Metabolizm

Nie przeprowadzono specjalnych badań metabolizmu. Oczekuje się, że toripalimab, jako przeciwciało monoklonalne, będzie metabolizowany do małych peptydów, aminokwasów i małych węglowodanów w drodze katabolizmu lub endocytozy zależnej od receptora. Produkty rozkładu są wydalane z organizmu przez nerki lub powracają do puli składników odżywczych bez skutków biologicznych.

Eliminacja

Farmakokinetyka toripalimabu była zgodna z modelem dwukompartmentowym ze zmiennym w czasie klirensem (ang. clearance, CL ). Średni CL wynosił 12,01 ml/h (CV=27%) po pierwszej dawce i 8,49 ml/h (CV=24,4%) w stanie stacjonarnym. Średnia geometryczna wartość (% CV) końcowego okresu półtrwania wynosi 14 dni (32,5%) w stanie stacjonarnym, przy podawaniu toripalimabu w dawce 240 mg co 3 tygodnie.

Liniowość lub nieliniowość

Ekspozycja na toripalimab, wyrażona jako stężenie maksymalne (Cmax), wzrastała proporcjonalnie do dawki w zakresie dawek od 80 do 480 mg co 2 tygodnie. Średnie geometryczne stężenia minimalne (Cmin) w stanie stacjonarnym oszacowano w populacyjnym modelu PK u pacjentów przyjmujących 240 mg co 3 tygodnie na 26,3 µg/ml. Średnia kumulacja Cmin w stanie stacjonarnym jest 2,7 razy większa w porównaniu do Cmin po pierwszej dawce.

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Zależności między ekspozycją na toripalimab a skutecznością są zasadniczo płaskie w całym zakresie ekspozycji osiąganej w leczeniu raka nosogardła w badaniu JUPITER-02 i raka płaskonabłonkowego jamy ustnej w badaniu JUPITER-06. Zależności między ekspozycją na toripalimab a bezpieczeństwem stosowania były zasadniczo ujemne (odwrotne) w całym zakresie osiąganych ekspozycji; jest to jednak prawdopodobnie artefakt kumulacji toripalimabu.

Przewidywane pełne wysycenie receptorów PD-1 w komórkach układu immunologicznego zostało osiągnięte przy ekspozycji poniżej średnich stężeń minimalnych po pierwszej dawce i w stanie stacjonarnym przy dawce 240 mg co 3 tygodnie.

Szczególne grupy pacjentów

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce toripalimabu w zależności od wieku (zakres: od 19 do 85 lat), masy ciała (zakres: od 39 do 164 kg), płci, stosowanej jednocześnie chemioterapii, łagodnych lub umiarkowanych zaburzeń czynności nerek, łagodnych zaburzeń czynności wątroby, obciążenia nowotworem i nowotworu pierwotnego.

Zaburzenia czynności nerek

Wpływ zaburzeń czynności nerek, na podstawie szacowanego klirensu kreatyniny, na klirens i objętość dystrybucji toripalimabu oceniano przy użyciu populacyjnych analiz farmakokinetycznych. Nie stwierdzono różnic w klirensie ani objętości dystrybucji pomiędzy pacjentami z łagodnymi (CLcr 60 do 89 ml/min; n=483) bądź umiarkowanymi (CLcr 30 do 59 ml/min; n=114) zaburzeniami czynności nerek a pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Nie badano wpływu ciężkich (CLcr 15 do 29 ml/min) zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę toripalimabu.

Zaburzenia czynności wątroby

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na klirens i objętość dystrybucji toripalimabu oceniano za pomocą populacyjnych analiz farmakokinetycznych, przy zastosowaniu powszechnych kryteriów terminologicznych dla zdarzeń niepożądanych systemu klasyfikacji zaburzeń czynności wątroby Amerykańskiego Narodowego Instytutu Raka (ang. National Cancer Institute Common Terminology Criteria for Adverse Events, NCI CTCAE). Nie stwierdzono różnic w klirensie ani objętości dystrybucji między pacjentami z łagodnymi (stopień 1, n=166) zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina całkowita do 1,5-krotności górnej granicy normy (GGN) lub bilirubina całkowita w granicach normy i aminotransferaza asparaginianowa (AspAT) lub aminotransferaza alaninowa (AlAT) >1 i ≤3 GGN) w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością wątroby. W badaniach klinicznych dotyczących toripalimabu uczestniczyła ograniczona liczba pacjentów z umiarkowanymi (stopień 2, n=1; bilirubina całkowita >1,5 do 3-krotności GGN i dowolna aktywność AspAT) zaburzeniami czynności wątroby oraz żaden pacjent z ciężkimi (stopień 3; bilirubina całkowita >3-krotności GGN i dowolna aktywność AspAT) zaburzeniami czynności wątroby.

Nie przeprowadzono badań oceniających potencjalne działanie rakotwórcze lub genotoksyczne toripalimabu.

Nie prowadzono badań na zwierzętach dotyczących toksycznego wpływu toripalimabu na rozród i rozwój płodu. Główną funkcją szlaku PD-1/PD-L1 jest zachowanie ciąży poprzez utrzymanie tolerancji układu immunologicznego matki na płód. W badaniach na modelach mysich wykazano, że hamowanie szlaku sygnałowego PD-L1 powoduje zaburzenie tolerancji płodu i prowadzi do zwiększenia częstości utraty ciąż.

Nie przeprowadzono badań płodności z zastosowaniem toripalimabu. W trwających 4 tygodnie i 26 tygodni badaniach toksykologicznych po podaniu dawek wielokrotnych przeprowadzonych u małp makaków nie zaobserwowano niepożądanego ani zauważalnego wpływu na narządy rozrodcze samców i samic. Jednak jest mało prawdopodobne, by zwierzęta te były dojrzałe płciowo.

Toripalimab wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. U niektórych pacjentów zgłaszano występowanie zawrotów głowy i zmęczenia po podaniu toripalimabu.

Kwas cytrynowy jednowodny Mannitol

Polisorbat 80 Sodu chlorek

Sodu cytrynian dwuwodny Woda do wstrzykiwań

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

Okres ważności

Nieotwarta fiolka

3 lata.

Po rozcieńczeniu

Wykazano, że rozcieńczony produkt leczniczy zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C oraz w temperaturze od 20°C do 25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast, chyba że metoda rozcieńczania wyklucza ryzyko skażenia mikrobiologicznego. Jeśli produkt leczniczy nie zostanie zużyty natychmiast, odpowiedzialność za okres oraz warunki przechowywania ponosi użytkownik.

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu,

Fiolka z przezroczystego szkła borokrzemowego typu 1 zamykana szczelnym korkiem z gumy chlorobutylowej i aluminiowym kapslem uszczelniającym 20 mm typu flip-off, zawierająca 6 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji.

Każde pudełko zawiera jedną fiolkę.

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania

Przygotowanie

• Roztwór należy obejrzeć, czy nie zawiera cząstek stałych i czy nie zmienił barwy. Roztwór jest przezroczysty do lekko opalizującego, bezbarwny do lekko żółtego. W przypadku stwierdzenia widocznych cząstek stałych fiolkę należy wyrzucić.

• Przed podaniem dożylnym produkt leczniczy LOQTORZI należy rozcieńczyć.

• Należy pobrać wymaganą objętość produktu leczniczego LOQTORZI i powoli wstrzyknąć do worka infuzyjnego o pojemności 100 ml lub 250 ml zawierającego roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/ml (0,9%). Wymieszać rozcieńczony roztwór poprzez delikatne obracanie workiem. Nie wstrząsać. Końcowe stężenie rozcieńczonego roztworu powinno wynosić od 1 mg/ml do 3 mg/ml.

Podawanie

• Podawać rozcieńczony roztwór dożylnie za pomocą pompy infuzyjnej, stosując sterylny filtr infuzyjny (o wielkości porów 0,2 mikrona lub 0,22 mikrona).

• Pierwsza infuzja: podawać przez co najmniej 60 minut.

• Kolejne infuzje: jeśli podczas pierwszej infuzji nie wystąpiły reakcje związane z infuzją,

  kolejne infuzje można podawać przez 30 minut.

• Nie podawać jednocześnie innych produktów leczniczych przez tę samą linię dożylną.

• W przypadku stosowania produktu LOQTORZI w tym samym dniu, co chemioterapia, należy go podać przed chemioterapią.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.