Hypoten

Jedna tabletka zawiera 6,25 mg, 12,5 mg lub 25 mg karwedylolu (Carvedilolum).

Substancja pomocnicza: 25 mg/50 mg/I00 mg laktozy jednowodnej.

Niewydolność serca należąca do klasy IV według klasyfikacji NYHA wymagająca dożylnego leczenia lekami inotropowymi.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc ze skurczem oskrzeli.

Klinicznie istotna niewydolność wątroby. Astma oskrzelowa.

Blok przedsionkowo-komorowy stopnia drugiego lub trzeciego. Ciężka bradykardia (czynność serca <50/min).

Wstrząs kardiogenny.

Zespół chorego węzła zatokowego (w tym blok zatokowo-przedsionkowy). Ciężkie niedociśnienie (skurczowe ciśnienie krwi poniżej 85 mmHg).

Nadwrażliwość na karwedylol lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Kwasica metaboliczna.

Dławica Prinzmetala.

Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy.

Ciężkie zaburzenia obwodowego krążenia tętniczego.

Jednoczesne dożylne leczenie werapamilem lub diltiazemem.

3(14) MINISTERSTWO ZDROWIA

Departament Polityki Lekowej i Farmacj, 00-952 Warszawa ul. Miodowa 1S

Ostrzeżenia, która należy uwzględnić szczególnie przy leczeniu pacjentów z niewydolnością serca.

Zasadniczo karwedylol powinien być podawany jako lek dodatkowy do leków moczopędnych, inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), preparatów naparstnicy i (lub) leków rozszerzających naczynia. Leczenie karwedylolem można rozpocząć tylko wtedy, gdy pacjent jest leczony stałym konwencjonalnym leczeniem zasadniczym od co najmniej czterech tygodni. Pacjenci z niewyrównanymi zaburzeniami muszą zostać ustabilizowani.

Pacjenci z ciężką niewydolnością serca, utratą elektrolitów i hipowolemią, w podeszłym wieku i pacjenci z niskim początkowym ciśnieniem krwi powinni być obserwowani przez około 2 godzin po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki, z uwagi na możliwość wystąpienia niedociśnienia. Niedociśnienie spowodowane nadmiernym rozszerzeniem naczyń należy początkowo leczyć przez zmniejszenie dawki leku moczopędnego. Jeżeli objawy nie ustąpią, można zmniejszyć dawkę podawanego inhibitora ACE. Następnie można też zmniejszyć dawkę lub czasowo przerwać leczenie karwedylolem. Nie należy zwiększać dawki karwedylolu do czasu opanowania objawów pogorszenia niewydolności serca czy rozszerzenia naczyń.

Podczas leczenia karwedylolem pacjentów z niewydolnością serca i niskim ciśnieniem krwi (ciśnienie skurczowe< 100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca i uogólnioną miażdżycą i (lub) z niewydolnością nerek, obserwowano przejściowe pogorszenie czynności nerek.

U pacjentów z niewydolnością serca i tymi czynnikami ryzyka należy dokładnie kontrolować czynność nerek podczas stopniowego zwiększania dawki karwedylolu. Jeżeli dojdzie do istotnego pogorszenia czynności nerek, należy zmniejszyć dawkę karwedylolu lub przerwać leczenie.

Podczas jednoczesnego leczenia karwedylolem i preparatem naparstnicy należy mieć na uwadze, że zarówno preparaty naparstnicy, jak i karwedylol wydłużają czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

Inne ostrzeżenia dotyczące karwedylolu i ogólnie beta-blokerów.

Pacjenci z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc nie przyjmujący leków doustnych ani wziewnych nie powinni przyjmować karwedylolu, chyba że spodziewane korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem związanym ze stosowaniem. W przypadku stosowania karwedylolu u takich pacjentów, należy ich dokładnie obserwować na początku leczenia i podczas stopniowego dostosowywania dawki. Jeżeli podczas leczenia u pacjenta wystąpią oznaki skurczu oskrzeli, dawka karwedylolu musi zostać zmniejszona.

Karwedylol może maskować przedmiotowe i podmiotowe objawy ostrej hipoglikemii; u pacjentów z cukrzycą i niewydolnością serca podczas leczenia karwedylolem mogą niekiedy wystąpić trudności z utrzymywaniem odpowiedniego stężenia glukozy we krwi.

Dlatego pacjenci z cukrzycą przyjmujący karwedylol wymagają dokładnej obserwacji z zastosowaniem regularnych pomiarów stężenia glukozy we krwi i w razie potrzeby, dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych.

Karwedylol może maskować przedmiotowe i podmiotowe objawy nadczynności tarczycy.

Karwedylol może powodować bradykardię. Jeżeli dojdzie do zmniejszenia tętna poniżej 55/min i pojawią się objawy bradykardii, należy zmniejszyć dawkę karwedylolu.

MINISTERSTWO ZDROWIA

4(14)

Departament Polityki Lekowej i Fannacji 00-952 Warszawa, 11 r,J1i,:1dowa 1 S

Przy jednoczesnym stosowaniu karwedylolu z blokerami kanału wapniowego, takimi jak werapamil czy diltiazem, lub innymi lekami przeciwarytmicznymi, w szczególności amiodaronem, należy kontrolować ciśnienie krwi i zapis EKG pacjenta. Należy unikać jednoczesnego podawania dożylnego.

Cymetydynę można stosować jednocześnie z karwedylolem tylko z zachowaniem ostrożności, bowiem może ona nasilić działanie karwedylolu.

Należy uprzedzić pacjentów noszących soczewki kontaktowe o możliwości zmniejszenia wydzielania łez.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania karwedylolu u pacjentów z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie oraz przechodzących leczenie odczulające, bowiem beta-blokery mogą nasilić zarówno wrażliwość na alergeny, jak i ciężkość reakcji anafilaktycznej. Należy zachować ostrożność podczas przepisywania beta-blokerów pacjentom z łuszczycą, bowiem może dojść do zaostrzenia objawów skórnych.

Ponieważ karwedylol jest beta-blokerem rozszerzającym naczynia, zaostrzenie choroby naczyń obwodowych jest mniej prawdopodobne niż przy klasycznych beta-blokerach. Jednakże doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania karwedylolu w tej grupie pacjentów jest bardzo ograniczone. To samo dotyczy pacjentów z zespołem Raynauda, lecz tu może dojść do zaostrzenia objawów.

Pacjenci ze znanym słabym metabolizmem debryzochiny powinni być dokładnie obserwowani na początku leczenia.

Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne karwedylol nie powinien być podawany pacjentom z niestabilnym lub wtórnym nadciśnieniem tętniczym, niedociśnieniem ortostatycznym, ostrą zapalną chorobą serca, hemodynamicznie istotnym zwężeniem zastawki serca lub ujścia aorty/pnia płucnego, schyłkowym stadium choroby tętnic obwodowych oraz pacjentom leczonym jednocześnie agonistą receptora a ₁ lub a ₂.

Z uwagi na ujemne działanie dromotropowe karwedylol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z blokiem serca pierwszego stopnia.

Beta-blokery zmniejszają ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca podczas znieczulenia, jednakże równocześnie mogą zwiększyć ryzyko niedociśnienia. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas stosowania pewnych leków znieczulających. Niedawne badania sugerująjednak korzystne działanie beta-blokerów na spadek okolooperacyjnej śmiertelności z przyczyn sercowych i liczby powikłań sercowo-naczyniowych.

Podobnie jak w przypadku innych beta-blokerów, leczenie karwedylolem nie powinno być nagle przerywane. Odnosi się to szczególnie do pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Leczenie karwedylolem powinno być odstawiane stopniowo w ciągu dwóch tygodni, np. przez zmniejszanie dawki o połowę co trzy dni. W razie potrzeby, w tym samym czasie należy rozpocząć leczenie zastępcze, aby zapobiec zaostrzeniu dławicy piersiowej.

Produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi zaburzeniami dziedzicznymi, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy nie powinni zażywać tego leku.

1. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

5(14)

;'HN!SJ'ERSTWO ZDROWIA

Departament

Polityki lekowej i Farmacji

00-952 Warszawa

'11 Minrfowa 15

Leki przeciwarytmiczne. Obserwowano pojedyncze przypadki zaburzenia przewodnictwa, rzadko z zaburzeniami hemodynamicznymi, u pacjentów przyjmujących karwedylol i (doustnie) diltiazem, werapamil i (lub) arniodaron. Podobnie jak w przypadku innych beta-blokerów, przy jednoczesnym stosowaniu kmwedylolu z blokerami kanału wapniowego, jak werapamil czy diltiazem, należy dokładnie monitorować ciśnienie krwi i EKG pacjenta z uwagi na zwiększone ryzyko zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego lub niewydolności serca (działanie synergistyczne). Należy również wdrożyć dokładną obserwację podczas jednoczesnego stosowania karwedylolu i któregokolwiek z leków przeciwarytmicznych klasy I lub amiodaronu (doustnie). Zgłaszano występowanie bradykardii, zatrzymanie akcji serca i migotanie komór bezpośrednio po rozpoczęciu leczenia beta-blokerem pacjentów przyjmujących amiodaron. Istnieje ryzyko wystąpienia niewydolności serca w przypadku jednoczesnego dożylnego podawania leków przeciwarytmicznych klasy la lub le.

Jednoczesne podawanie rezerpiny, guanetydyny, metylodopy, guanfacyny i inhibitorów monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) może prowadzić do dodatkowego zmniejszenia częstości akcji serca. Zaleca się monitorowanie parametrów czynności życiowych.

Pochodne dihydropirydyny. Jednoczesne podawanie pochodnych dihydropirydyny i karwedylolu powinno być prowadzone pod ścisłą obserwacją w związku ze zgłaszanymi przypadkami niewydolności serca i ciężkiego niedociśnienia.

Azotany. Nasilenie działania hipotensyjnego.

Glikozydy nasercowe. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym przyjmujących jednocześnie karwedylol i digoksynę zaobserwowano wzrost stężenia digoksyny w stanie równowagi o około 16% a digitoksyny o około 13%. Zaleca się monitorowanie stężenia digoksyny w osoczu podczas rozpoczynania i przerywania leczenia oraz podczas dostosowywania dawki karwedylolu.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe. Karwedylol może nasilić działanie innych jednocześnie stosowanych leków przeciwnadciśnieniowych (np. antagoniści receptora a1) i leków o ubocznym działaniu obniżającym ciśnienie, jak barbiturany, pochodne fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki rozszerzające naczynia, oraz alkoholu.

Cyklosporyna. Jednoczesne podawanie karwedylolu zwiększa stężenie cyklosporyny w osoczu; zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia cyklosporyny.

Leki przeciwcukrzycowe włącznie z insuliną. Hipoglikemiczne działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych może być nasilone. Objawy hipoglikemii mogą być maskowane. Zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą.

Klonidyna. W przypadku zakończenia leczenia karwedylolem i klonidyną, karwedylol należy odstawić na kilka dni przed stopniowym zmniejszaniem dawki klonidyny.

Wziewne środki znieczulające. Należy zwrócić uwagę na możliwe synergistyczne działanie inotropowe ujemne i hipotensyjne karwedylolu i leków znieczulających podczas znieczulenia.

6(14) JIIINISTEl(STWO ZDROWIA

Departament Polityki LekoweJ i Farmacji 00-952 Warszawa

•.11 Mi0rlowa 15

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), estrogeny i kortykosteroidy.

Przeciwnadciśnieniowe działanie karwedylolujest osłabione przez zatrzymanie wody i sodu w ustroju.

Leki indukujące lub hamujące enzymy cytochromu P450. Pacjenci przyjmujący leki indukujące (np. ryfampicyna i barbiturany) lub hamujące (np. cymetydyna, ketokonazol, fluoksetyna, haloperydol, werapamil, erytromycyna) enzymy cytochromu P450 wymagają dokładnego kontrolowania podczas jednoczesnego leczenia karwedylolem, bowiem stężenie karwedylolu może być odpowiednio zmniejszone przez leki indukujące i zwiększone przez leki hamujące te enzymy.

Sympatykomimetyki o działaniu alfa-sympatykomimetycznym i beta-sympatykomimetycznym.

Ryzyko nadciśnienia tętniczego i nadmiernej bradykardii.

Ergotamina. Nasilenie działania zwężającego naczynia.

Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Nasilenie blokady nerwowo-mięśniowej.

1. Ciąża i laktacja

Nie zaleca się stosowania karwedylolu podczas ciąży lub laktacji.

Karwedylol nie wykazał żadnego działania teratogennego w badaniach rozrodczości u zwierząt, lecz brak jest wystarczających dowodów klinicznych bezpieczeństwa jego stosowania u kobiet w ciąży.

Beta-blokery zmniejszają perfuzję łożyskową, co może doprowadzić do obumarcia płodu w macicy oraz niewczesnych i przedwczesnych porodów. Ponadto mogą wystąpić działania niepożądane (zwłaszcza hipoglikemia, bradykardia, upośledzenie czynności oddechowej i hipotermia) u płodu lub noworodka. Istnieje podwyższone ryzyko powikłań sercowych i płucnych noworodka w okresie poporodowym. Karwedylol nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, chyba że oczekiwane korzyści dla matki przeważają nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu/noworodka. Leczenie powinno być przerwane na 2-3 dni przed oczekiwanym terminem porodu. Jeżeli nie jest to możliwe, noworodek musi być monitorowany przez pierwsze 2-3 dni życia.

Karwedylol ma właściwości lipofilne, a zgodnie z wynikami badań na karmiących samicach zwierząt karwedylol i jego metabolity przenikają do mleka. Dlatego matki przyjmujące karwedylol nie powinny karmić piersią.

1. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu

U niektórych pacjentów może dojść do zmniejszenia czujności, zwłaszcza na początku leczenia lub podczas dostosowywania dawki. Nie stwierdzono, aby w warunkach dobrej kontroli leczenia karwedylol powodował zmniejszenie zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych.

1. Działania niepożądane

Działania niepożądane występują przeważnie na początku leczenia.

7(14)

MINISTERSTWO ZDROWIA

Departament Polityki Lekowej i Farmacj: 00-952 Warszawa 111 Miodowe '5

Częstość występowania działań niepożądanych nie zależy od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia, bradykardii i pogorszenia niewydolności serca. Obserwowany w badaniach klinicznych profil działań niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dławicąpiersiowąjest podobny do obserwowanego u pacjentów z niewydolnością serca. Jednakże częstość występowania zdarzeń niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem i dławicą piersiowąjest mniejsza.

Bardzo często (:o> 1/1O) Często (:o> 1/100 do< 1/10)

Niezbyt często (:o> 1/1 OOO do< 1/100) Rzadko (:o> li 10 OOO do< 1/1000)

Bardzo rzadko(< 1/10 OOO), nieznana (częstość nie może zostać określona na podstawie dostępnych danych)

Chwilowo nie wspieramy wyświetlania tabel w opisach leków. Więcej informacji znajdziesz w Charakterystyce Produktu Leczniczego dostępnej pod tym linkiem.

8(14) MINISTEllSTWO ZDROWI A

Departamenl Polityki Lt1kowcj i Farmacj; 00,1-)52 Warnzriwa ul. MlodowA 15..

Chwilowo nie wspieramy wyświetlania tabel w opisach leków. Więcej informacji znajdziesz w Charakterystyce Produktu Leczniczego dostępnej pod tym linkiem.

9(14)

MINISTERSTWO ZDROWIA

Departament Polityl\i Lekowej i Farmacji 00-952 Warszaw3

•11 Mioriowri 15

1. W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstotliwość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „bardzo często".

2. W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstotliwość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „często".

3. W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstotliwość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „niezbyt często".

4. W szczególności, nieselektywne beta-blokery mogą spowodować ujawnienie utajonej cukrzycy, zaostrzenie objawów jawnej cukrzycy i zakłócenie kontroli stężenia glukozy we krwi. Także podczas leczenia karwedylolem mogą wystąpić, choć niezbyt często, łagodne zaburzenia równowagi stężenia glukozy {patrz też).

Objawy. Przedawkowanie może spowodować ciężkie niedociśnienie, bradykardię, niewydolność serca, wstrząs kardiogenny i zatrzymanie akcji serca. Mogą również wystąpić trudności w oddychaniu, skurcz oskrzeli, wymioty, obniżenie poziomu świadomości i drgawki.

Leczenie. Oprócz standardowego postępowania należy monitorować parametry czynności życiowych i w razie potrzeby wyrównać zaburzenia czynności w oddziale intensywnej opieki medycznej. Można zastosować następujące leczenie wspomagające:

Atropina: 0,5 - 2 mg dożylnie (w celu leczenia ciężkiej bradykardii).

Glukagon: początkowo 1 - 1O mg dożylnie, a następnie, w razie potrzeby, w powolnym wlewie dożylnym z szybkością 2 - 5 mg/godz. (w celu podtrzymania czynności układu sercowo-naczyniowego).

Leki sympatykomimetyczne w zależności od ich skuteczności i masy ciała pacjenta: dobutamina, izoprenalina lub adrenalina.

Jeżeli głównym objawem przedawkowania jest rozszerzenie naczyń obwodowych, pacjentowi należy podać noradrenalinę lub etylefrynę. Należy w sposób ciągły monitorować krążenie pacjenta.

W przypadku bradykardii opornej na leczenie farmakologiczne należy zastosować stymulator serca. W celu leczenia skurczu oskrzeli należy podawać pacjentowi beta-sympatykomimetyki (wziewne lub dożylne, jeżeli wziewne nie dadzą oczekiwanego efektu) lub dożylnie teofilinę. W przypadku drgawek można zastosować diazepam w powolnym wstrzyknięciu dożylnym.

Karwedylol wiąże się w wysokim stopniu z białkami osocza, więc nie można go usunąć z organizmu na drodze dializy.

Ważne I

W przypadkach ciężkiego przedawkowania, gdy pacjent jest w stanie wstrząsu, leczenie podtrzymujące należy prowadzić przez wystarczająco długi czas, gdyż eliminacja i redystrybucja karwedylolu mogą być wolniejsze niż zwykle. Okres leczenia odtruwającego zależy od nasilenia przedawkowania; leczenie podtrzymujące musi być prowadzone do czasu ustabilizowania się stanu pacjenta.

Tabletki powlekane.

Tabletki powlekane 6,25 mg: białe, owalne, z rowkiem dzielącym po obu stronach oznakowane „6.25" po jednej stronie.

Tabletki powlekane 12,5 mg: białe, owalne, z rowkiem dzielącym po obu stronach, oznakowane „12.5" po jednej stronie.

Tabletki powlekane 25 mg: białe, owalne, z rowkiem dzielącym po obu stronach, oznakowane „25" po jednej stronie.

Tabletki 6,25 mg, 12,5 mg i 25 mg można dzielić na polowy.

Badania prowadzone na szczurach i myszach nie wykazały rakotwórczego działania karwedylolu podawanego w dawkach 75 mg/kg i 200 mg/kg (38-100 razy przekraczających najwyższą dawkę dobową u ludzi).

Karwedylol nie wykazywał działania mutagennego w badaniach in vitro i in vivo prowadzonych na ssakach i innych zwierzętach.

Podczas podawania dużych dawek karwedylolu ciężarnym samicom szczura (2: 200 mg/kg, tzn. 100 lub więcej razy przekraczających najwyższą dawkę dobową zalecaną u ludzi) obserwowano niepożądane działania na ciążę i płodność. Wzrost i rozwój płodu były opóźnione przy dawkach 2: 60 mg/kg (30 lub więcej razy przekraczających najwyższą dawkę dobową zalecaną u ludzi). Zaobserwowano też działanie toksyczne na zarodek (zwiększona śmiertelność po implantacji zarodka), lecz nie występowały deformacje płodów szczurów i królików, przy dawkach 200 mg/kg i 75 mg/kg (38-100 razy przekraczających najwyższą dawkę dobową zalecaną u ludzi).

Rdzeń tabletki:

Celuloza mikrokrystaliczna Laktoza jednowodna Krospowidon 12(14) MINISTERSTWO ZDROWl.,

Departament Polityki Lekowej i F.irmacji 00-952 Warszawa ul, MiodOWci 15

Powidon K-30

Krzemionka koloidalna bezwodna Magnezu stearynian

Otoczka:

Hypromeloza 3cP Hypromeloza 6cP Hypromeloza 50cP Tytanu dwutlenek (E 171) Trietylu cytrynian Makrogol 8000 Polidekstroza

Nie dotyczy.

Okres bwalości

3 lata.

Blistry z PVC/Aluminium w tekturowym pudełku. Wielkości opakowań: 30 i 100 tabletek.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania

Brak szczególnych wymagań.