Exdensur

Produkt leczniczy we wstrzykiwaczu lub ampułko-strzykawce przeznaczony jest wyłącznie do wstrzyknięć podskórnych.

Ten produkt leczniczy może być podawany samodzielnie przez osoby dorosłe lub młodzież lub może być podawany przez opiekuna, jeśli osoba z fachowego personelu medycznego uzna, że jest to możliwe, a pacjent lub opiekun zostanie przeszkolony w zakresie techniki wstrzykiwania.

W przypadku samodzielnego podawania zalecanymi miejscami wstrzyknięć są brzuch lub udo, z wyjątkiem obszaru w odległości do 5 cm od pępka. Opiekun może również wstrzyknąć roztwór w ramię. Nie należy wykonywać wstrzyknięć w miejscach, w których występuje zasinienie, tkliwość, rumień lub stwardnienie skóry.

Szczegółowe instrukcje dotyczące podawania produktu leczniczego znajdują się w instrukcji użycia na końcu ulotki dołączonej do opakowania.

Każdy ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 100 mg depemokimabu.

Depemokimab jest rekombinowanym humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym (IgG1κ) wytwarzanym w technologii rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO). Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Każdy ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 0,2 mg polisorbatu 80.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Prawdopodobieństwo interakcji lekowych uważa się za małe, ponieważ depemokimab jest katabolizowany przez szeroko rozpowszechnione enzymy proteolityczne, które występują nie tylko w tkance wątroby. Ryzyko interakcji lek-choroba z powodu pośredniego wpływu na ekspresję genów cytochromu P450 (CYP450) lub transporterów jest również uznawane za małe, ponieważ swoistym celem depemokimabu jest cytokina interleukina-5 (IL-5).

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi z depemokimabem były miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia (2%).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

W poniższej tabeli (tabela 1) przedstawiono działania niepożądane zgłaszane w trakcie badań klinicznych.

Częstość występowania zdefiniowano następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) i bardzo rzadko (<1/10 000). W każdej grupie częstości występowania – w stosownych przypadkach – działania niepożądane są przedstawione w kolejności malejącego stopnia nasilenia.

Tabela 1. Działania niepożądane

Chwilowo nie wspieramy wyświetlania tabel w opisach leków.

Opis wybranych działań niepożądanych

Reakcje ogólnoustrojowe (alergiczne)

Podczas stosowania innych przeciwciał monoklonalnych skierowanych przeciwko IL-5 lub jej receptorowi zgłaszano reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy. Reakcje te mogą wystąpić na podstawie doświadczenia ze stosowaniem tej klasy leków.

Reakcje ogólnoustrojowe (niealergiczne)

Reakcje niealergiczne związane z podaniem leku (np. bóle głowy, zmęczenie, wysypka) zgłoszono u 1% pacjentów otrzymujących depemokimab w całym programie badań klinicznych. W 52-tygodniowych badaniach z kontrolą placebo dotyczących astmy i CRSwNP ogólnoustrojowe reakcje niealergiczne zgłoszono u <1% pacjentów otrzymujących depemokimab.

Reakcje ogólnoustrojowe (niealergiczne) zgłaszane podczas stosowania depemokimabu nie były ciężkie i miały nasilenie łagodne lub umiarkowane. Większość zdarzeń była przemijająca: 88% zdarzeń ustąpiło w ciągu ≤7 dni od ich wystąpienia, a 67% ustąpiło w ciągu ≤2 dni od ich wystąpienia.

Miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia (np. ból, rumień, obrzęk, świąd) zgłoszono u 2% pacjentów otrzymujących depemokimab w całym programie badań klinicznych. Reakcje zgłaszane podczas stosowania depemokimabu nie były ciężkie, miały łagodne nasilenie i były przemijające (79% ustąpiło w ciągu ≤7 dni, a większość zdarzeń [56%] ustąpiła w ciągu ≤2 dni od wystąpienia).

W kontrolowanych placebo badaniach dotyczących astmy i CRSwNP miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia zgłoszono u 1% pacjentów otrzymujących depemokimab oraz <1% pacjentów otrzymujących placebo.

Dzieci i młodzież

W dwóch kontrolowanych placebo badaniach dotyczących astmy (SWIFT-1 i SWIFT-2) trwających 52 tygodnie depemokimab otrzymało piętnaścioro nastolatków (w wieku 12–17 lat). Profil bezpieczeństwa był zasadniczo podobny do obserwowanego u dorosłych. Nie zidentyfikowano żadnych dodatkowych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

Ciąża

Brak danych lub istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania depemokimabu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach dotyczące szlaków sygnałowych IL-5 nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję.

Oczekuje się, że przeciwciała monoklonalne, takie jak depemokimab, będą transportowane przez łożysko w ilości zwiększającej się w sposób liniowy w miarę postępu ciąży.

W ramach środków ostrożności zaleca się unikanie podawania produktu leczniczego EXDENSUR w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy depemokimab przenika do mleka ludzkiego. Wiadomo, że ludzkie IgG przenikają do mleka ludzkiego w ciągu pierwszych kilku dni po urodzeniu, a wkrótce potem ich stężenie zmniejsza się do małych wartości; z tego względu nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego piersią noworodka w tym krótkim okresie. Później produkt leczniczy EXDENSUR można stosować w okresie karmienia piersią, jeśli zaistnieje taka potrzeba kliniczna.

Płodność

Brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały niekorzystnego wpływu leczenia przeciw-IL-5 na płodność.

Pojedyncze dawki do 300 mg podawano podskórnie bez objawów toksyczności zależnej od dawki.

Nie ma swoistego leczenia w razie przedawkowania depemokimabu. W przypadku przedawkowania, w razie potrzeby, należy zastosować leczenie wspomagające z odpowiednią kontrolą stanu pacjenta.

Roztwór do wstrzykiwań (płyn do wstrzykiwań)

Bezbarwny, żółty do brązowego, przezroczysty do opalizującego roztwór o pH 6,0 i osmolalności wynoszącej 350 mOsm/kg.

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych, inne leki stosowane ogólnie w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych, kod ATC: R03DX12

Mechanizm działania

Depemokimab oddziałuje na ludzką IL-5 z powinowactwem wiązania wynoszącym 10,5 pM, blokując tym samym wiązanie z receptorem alfa IL-5 występującym na powierzchni komórki w stężeniach pikomolowych (IC50 4 pM) in vitro. Depemokimab zawiera potrójną substytucję aminokwasów (YTE) w regionie ulegającym krystalizacji (Fc), co zwiększa wiązanie z noworodkowym receptorem Fc, wydłużając tym samym okres półtrwania w porównaniu z IgG1 typu dzikiego.

IL-5 jest cytokiną plejotropową o potwierdzonym wpływie na eozynofile i inne komórki immunologiczne oraz strukturalne. W ciężkiej astmie zahamowanie IL-5 wiązało się z poprawą pod względem integralności nabłonka, powstawania czopów śluzowych i redukcją przebudowy tkanek. Mechanizm działania nie został jednak ostatecznie wyjaśniony.

Działanie farmakodynamiczne

W badaniu farmakologii klinicznej z udziałem pacjentów z astmą o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, pojedyncza podskórna dawka 100 mg depemokimabu powodowała szybkie zmniejszenie liczby eozynofili we krwi. Liczba eozynofili we krwi zmniejszyła się o 54% w porównaniu z placebo 24 godziny po podaniu, kiedy to wykonywano pierwszą ocenę po podaniu leku.

W badaniach fazy III dotyczących astmy i CRSwNP zmniejszenie to utrzymywało się w okresie leczenia, a zmniejszenie liczby eozynofili we krwi w tygodniu 52. wynosiło odpowiednio 79% i 85% w porównaniu z placebo.

Immunogenność

Wśród pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę 100 mg depemokimabu podawaną podskórnie co 6 miesięcy, u 9% (44/499) pacjentów z astmą (SWIFT-1 i SWIFT-2) oraz 8% (21/272) pacjentów z CRSwNP (ANCHOR-1 i ANCHOR-2) uzyskano dodatni wynik badania na obecność przeciwciał przeciwko depemokimabowi (ADA) w trakcie 52-tygodniowych badań.

Odsetek pacjentów z dodatnim wynikiem badania na obecność ADA wynosił 9% (55/622) w 52-tygodniowym badaniu kontynuacyjnym prowadzonym metodą otwartej próby dotyczącym astmy (AGILE; n = 395 z danymi zebranymi przez 104 tygodnie).

W badaniach z kontrolą placebo dotyczących wskazań do stosowania w astmie i CRSwNP oraz w 52-tygodniowym badaniu kontynuacyjnym prowadzonym metodą otwartej próby (AGILE), dodatni wynik badania na obecność przeciwciał neutralizujących stwierdzono u <1% pacjentów (n = 7).

Często wykrywano przeciwciała przeciwlekowe (ang. anti-drug antibodies, ADA). Nie zaobserwowano dowodów na wpływ ADA na farmakokinetykę, farmakodynamikę, skuteczność ani bezpieczeństwo, jednak dane są wciąż ograniczone.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Astma

Skuteczność depemokimabu oceniano w 2 replikacyjnych, randomizowanych (w stosunku 2:1, depemokimab do placebo), wieloośrodkowych badaniach klinicznych, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, w grupach równoległych z kontrolą placebo, oceniających leczenie trwające 52 tygodnie (SWIFT-1 i SWIFT-2). Do tych dwóch badań włączano pacjentów w wieku od 12 lat z astmą z zapaleniem typu 2, charakteryzującą się fenotypem eozynofilowym. W tych badaniach depemokimab w dawce 100 mg podawano podskórnie co 6 miesięcy (łącznie 2 dawki) dodatkowo do standardowego leczenia. U pacjentów musiały wystąpić co najmniej 2 zaostrzenia astmy wymagające leczenia ogólnoustrojowymi kortykosteroidami (ang. systemic corticosteroids, SCS) w okresie ostatnich 12 miesięcy podczas stosowania ICS w średniej lub dużej dawce (≥440 μg propionianu flutykazonu lub równoważna dawka innego leku) w skojarzeniu z co najmniej jednym dodatkowym lekiem kontrolującym objawy astmy. U pacjentów musiała także występować liczba eozynofili we krwi ≥150 komórek/µl podczas oceny przesiewowej lub ≥300 komórek/µl udokumentowana w okresie jednego roku przed włączeniem do badania, a także obniżona czynność płuc podczas oceny wyjściowej (natężona objętość wydechowa w pierwszej sekundzie [FEV1] przed podaniem leku rozszerzającego oskrzela <80% wartości należnej u osób dorosłych oraz [FEV1] <90% lub stosunek FEV1:FVC <0,8 u młodzieży). Pacjentów włączano do badania bez konieczności uzyskania minimalnego wyjściowego wyniku w kwestionariuszu kontroli astmy (wersja 5-punktowa) (ACQ-5). Depemokimab podawano dodatkowo do leczenia podstawowego astmy, które kontynuowano przez cały czas trwania badań. Analiza pełnej populacji badania (ang. Full Analysis Set, FAS) obejmowała 762 pacjentów, którzy zostali zrandomizowani i otrzymali co najmniej jedną dawkę depemokimabu lub placebo w tych dwóch badaniach (382 w badaniu SWIFT-1 i 380 w badaniu SWIFT-2).

Dane demograficzne i charakterystykę wyjściową pacjentów uczestniczących w tych dwóch badaniach przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2. Dane demograficzne i charakterystyka wyjściowa (populacja FAS)

Chwilowo nie wspieramy wyświetlania tabel w opisach leków.

FAS = analiza pełnej populacji badania, FEV1 = natężona objętość wydechowa w pierwszej sekundzie, IgE = immunoglobulina E, SGRQ = ang. St. George's Respiratory Questionnaire, kwestionariusz wydolności oddechowej szpitala św. Jerzego, ACQ-5 = kwestionariusz kontroli astmy, ICS = wziewny kortykosteroid, OCS = doustny kortykosteroid ^a Średnia dawka ICS = 440 μg FP (flutykazonu propionianu) na dobę lub równoważna dawka; duża dawka ICS >440 μg FP na dobę lub równoważna dawka

Zaostrzenia

Pierwszorzędowym punktem końcowym dotyczącym skuteczności w badaniach SWIFT-1 i SWIFT-2 była roczna częstość występowania klinicznie istotnych zaostrzeń w 52-tygodniowym okresie leczenia w przeliczeniu na rok. Klinicznie istotne zaostrzenie zdefiniowano jako nasilenie astmy wymagające przyjmowania SCS (kortykosteroidów dożylnych lub doustnych przez co najmniej 3 dni lub w postaci jednorazowej dawki kortykosteroidów domięśniowo) i (lub) hospitalizacji i (lub) wizyty na oddziale ratunkowym. U pacjentów przyjmujących leczenie podtrzymujące SCS konieczne było co najmniej podwojenie przyjmowanej dawki podtrzymującej przez co najmniej 3 dni. Wszyscy pacjenci, u których wystąpiło zaostrzenie, byli leczeni SCS. Większość pacjentów (odpowiednio 95% i 92% w badaniu SWIFT-1 i badaniu SWIFT-2) ukończyła badania.

W badaniu SWIFT-1 i SWIFT-2 roczna częstość występowania zaostrzeń astmy była istotnie mniejsza u pacjentów otrzymujących depemokimab niż u pacjentów otrzymujących placebo (tabela 3). Odsetek pacjentów z zaostrzeniami wymagającymi hospitalizacji i (lub) wizyty na oddziale ratunkowym był niższy wśród pacjentów leczonych depemokimabem (1% i 4%) w porównaniu z placebo (8% i 10%), odpowiednio w badaniu SWIFT-1 i badaniu SWIFT-2.

Tabela 3. Wyniki dla pierwszorzędowego punktu końcowego dotyczącego zaostrzeń (populacja

Po podaniu podskórnym u pacjentów z astmą, farmakokinetyka depemokimabu była w przybliżeniu proporcjonalna do podanej dawki leku w zakresie od 10 mg do 300 mg. Po podskórnym podaniu depemokimabu w dawce 100 mg co 6 miesięcy, średnie stężenie (%CV) w stanie stacjonarnym wynosiło 5,9 μg/ml (28%) i 5,2 μg/ml (27%) odpowiednio u pacjentów z astmą i CRSwNP. Najniższe stężenie w tygodniu 26. wynosiło 1,2 μg/ml (37%) i 1,0 μg/ml (36%) odpowiednio u pacjentów z astmą i CRSwNP.

Wchłanianie

Po podaniu pojedynczej dawki podskórnej (dawki od 2 mg do 300 mg), maksymalne obserwowane stężenie w osoczu (Cmax) osiągano po okresie, którego mediana wynosiła od 8 do 14 dni. Po podaniu pojedynczej dawki podskórnej 100 mg depemokimabu, średnia wartość Cmax (%CV) wynosiła 12,2 μg/ml (16%).

Po dwukrotnym podskórnym podaniu raz na 6 miesięcy, przy osiągnięciu stanu stacjonarnego, kumulacja depemokimabu była pomijalna (<10%).

Dystrybucja

Po podaniu pojedynczej dawki podskórnej depemokimabu, średnia pozorna objętość dystrybucji wynosi 6 do 9 l. Metabolizm

Depemokimab to przeciwciało monoklonalne, które jest katabolizowane przez szeroko rozpowszechnione enzymy proteolityczne występujące nie tylko w tkance wątroby.

Eliminacja

Po podaniu pojedynczej dawki podskórnej depemokimabu, średnia geometryczna końcowego okresu półtrwania wynosiła od 38 do 53 dni, a średnia geometryczna klirensu pozornego wynosiła od 0,081 do 0,16 l/dobę.

Szczególne grupy pacjentów

Masa ciała

Analizy farmakokinetyki populacyjnej wykazały, że ekspozycja na depemokimab zmniejsza się wraz ze zwiększeniem masy ciała. Masa ciała była głównym czynnikiem warunkującym ekspozycję na depemokimab i spełniała kryteria konwencjonalnej allometrii ze współczynnikami 0,841 dla CL/F i 0,887 dla V/F, co jest typowe dla przeciwciał monoklonalnych, takich jak depemokimab. W zakresie masy ciała od 54 do 108 kg (co odpowiada zakresowi od 5. do 95. centyla) różnica we wszystkich parametrach ekspozycji była mniejsza niż 1,3-krotna. W związku z tym, skali wpływu masy ciała w tym zakresie na ekspozycję na depemokimab nie uważa się za istotną klinicznie. Przy dużej masie ciała (140-160 kg) ekspozycja może być zmniejszona 2-krotnie. U takich pacjentów nie można wykluczyć zmniejszonej skuteczności.

Płeć, pochodzenie etniczne

Analizy farmakokinetyki populacyjnej wykazały brak klinicznie istotnego wpływu płci lub rasy na farmakokinetykę depemokimabu.

Osoby w podeszłym wieku

Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej stwierdzono, że dostępne dane farmakokinetyczne dotyczące pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat, N = 176) we wszystkich badaniach klinicznych wskazują, że farmakokinetyka depemokimabu u pacjentów dorosłych oraz u pacjentów w wieku 65 lat i starszych (do 93 lat) była podobna.

Zaburzenia czynności nerek

Nie przeprowadzono formalnych badań w celu oceny wpływu zaburzenia czynności nerek na farmakokinetykę depemokimabu. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej, nie ma potrzeby modyfikowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Istnieją ograniczone dane (n = 2) dotyczące pacjentów z eGFR <30 ml/min/1,73 m ², ale wartości CL/F u tych dwóch pacjentów mieściły się w zakresie dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Nie oczekuje się, aby zaburzenia czynności nerek miały istotny wpływ na klirens, ponieważ depemokimab nie jest usuwany przez nerki.

Zaburzenia czynności wątroby

Nie przeprowadzono formalnych badań w celu oceny wpływu zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę depemokimabu. Ponieważ depemokimab jest rozkładany przez enzymy proteolityczne, które występują powszechnie w całym organizmie, nie tylko w tkance wątroby, jest mało prawdopodobne, aby zmiany czynności wątroby miały wpływ na eliminację depemokimabu. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej stwierdzono, że wyjściowe biomarkery czynności wątroby (aminotransferaza alaninowa [AlAT], aminotransferaza asparaginianowa [AspAT] i bilirubina) nie miały klinicznie istotnego wpływu na pozorny klirens depemokimabu.

Dzieci i młodzież

Astma

Istnieją ograniczone dane dotyczące farmakokinetyki u dzieci i młodzieży (15 pacjentów z grupy młodzieży z astmą). Farmakokinetyka depemokimabu u młodzieży w wieku od 12 do 17 lat była podobna do farmakokinetyki u dorosłych, a kluczowe parametry farmakokinetyczne przedstawiono w tabeli 7.

Tabela 7. Pochodne drugorzędowe parametry farmakokinetyczne u pacjentów, którzy otrzymywali depemokimab w dawce 100 mg podskórnie co 26 tygodni w połączonych badaniach SWIFT-1 i SWIFT-2

Chwilowo nie wspieramy wyświetlania tabel w opisach leków.

AUCtau,ss : pole pod krzywą zmian stężenia w czasie w trakcie odstępu pomiędzy kolejnymi dawkami w stanie stacjonarnym, Cav,ss : średnie stężenie w trakcie odstępu pomiędzy kolejnymi dawkami, Cmax, 26-52 : maksymalne stężenie w trakcie drugiego odstępu pomiędzy kolejnym dawkami, Tmax, 26-52 : czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w trakcie drugiego odstępu pomiędzy kolejnym dawkami, Ctrough, week 52 : najniższe stężenie na koniec drugiego podania leku, t1/2 : okres półtrwania

Nie określono farmakokinetyki depemokimabu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 12 lat z astmą.

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Istnieje wyraźny związek pomiędzy farmakokinetyką depemokimabu a zmniejszeniem liczby eozynofili we krwi (farmakodynamiką), przy czym maksymalne, możliwe do osiągnięcia zmniejszenie wynosi około 85%, a połowa maksymalnego stężenia skutecznego (EC50) wynosi 0,19 μg/ml. Stężenie związane z 90% maksymalnego efektu (EC90) wynosiło 0,75 μg/ml.

Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie badań dotyczących toksyczności po podaniu wielokrotnym, w których uwzględniano punkty końcowe oceny bezpieczeństwa farmakologicznego, nie wskazują na występowanie szczególnego zagrożenia dla człowieka.

Nie przeprowadzono badań genotoksyczności, rakotwórczości ani toksyczności reprodukcyjnej depemokimabu.

W badaniach na zwierzętach ukierunkowanych na szlaki sygnałowe IL-5 (np. dane dotyczące zwierząt z wyłączonymi genami i efekty klasy leków) nie zaobserwowano wpływu na rozwój.

Wpływ na płodność samców i samic jest mało prawdopodobny, biorąc pod uwagę brak niekorzystnych zmian histopatologicznych w narządach rozrodczych u małp cynomolgus przy ekspozycji wystarczająco przekraczającej maksymalną ekspozycję u ludzi. U samców i samic myszy CD-1 otrzymujących analogiczne przeciwciało, które hamuje aktywność mysiej IL-5, nie zaobserwowano zmian częstości krycia ani zdolności reprodukcyjnej.

Produkt leczniczy EXDENSUR nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Histydyna

Histydyny monochlorowodorek

Trehaloza dwuwodna

Argininy chlorowodorek

Disodu edetynian

Polisorbat 80 (E 433)

Woda do wstrzykiwań

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności.

Okres ważności

2 lata

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C).

Nie zamrażać.

Nie wstrząsać.

Przechowywać w oryginalnym pudełku w celu ochrony przed światłem.

Wstrzykiwacz i ampułko-strzykawkę można wyjąć z lodówki i przechowywać je w nieotwartym pudełku przez okres do 7 dni w temperaturze pokojowej (do 30°C), pod warunkiem, że są chronione przed światłem. Jeżeli produkt leczniczy znajdował się poza lodówką dłużej niż przez 7 dni, należy go wyrzucić.

Zawartość wstrzykiwacza lub ampułko-strzykawki należy podać w ciągu 8 godzin od otwarcia pudełka. Jeżeli produkt leczniczy nie zostanie podany w ciągu 8 godzin, należy go wyrzucić.

EXDENSUR 100 mg roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu

1 ml roztworu w strzykawce ze szkła typu 1 z zamocowaną fabrycznie igłą (ze stali nierdzewnej) we wstrzykiwaczu.

Wielkość opakowania: 1 wstrzykiwacz

EXDENSUR 100 mg roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml roztworu w strzykawce ze szkła typu 1 z zamocowaną fabrycznie igłą (ze stali nierdzewnej) i bierną osłonką zabezpieczającą igłę.

Wielkość opakowania: 1 ampułko-strzykawka

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania

Przed podaniem roztwór należy obejrzeć. Jeśli roztwór jest mętny, zmienił barwę lub zawiera cząstki stałe, nie wolno go używać.

Po wyjęciu wstrzykiwacza lub ampułko-strzykawki z lodówki należy pozwolić wstrzykiwaczowi lub strzykawce na osiągnięcie temperatury pokojowej przez co najmniej 30 minut przed wstrzyknięciem roztworu.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.