Cloranxen®

Stany lęku, nadmiernego napięcia emocjonalnego i pobudzenia psychoruchowego towarzyszące zaburzeniom nerwicowym i niektórym chorobom somatycznym. Łagodzenie objawów abstynencji alkoholowej. Wspomagająco w ogniskowych napadach padaczkowych.

Leczenie należy rozpoczynać od dawki początkowej, stopniowo zwiększając dawkę, w celu uniknięcia wystąpienia działań niepożądanych. Nie należy przekraczać dawki maks. 30 mg/dobę. Czas leczenia powinien być możliwie najkrótszy i nie powinien przekraczać 4 tyg. włączając w to okres zmniejszania dawki. Podczas leczenia należy regularnie monitorować pacjenta w celu ewentualnego zmniejszenia dawkowania lub częstości podawania produktu leczniczego. Ze względu na możliwość wystąpienia objawów odstawienia, produkt leczniczy należy odstawiać ostrożnie, stopniowo zmniejszając dawkę dobową.

Dorośli: dawka terapeutyczna: 5-30 mg/dobę. Leczenie zaleca się rozpoczynać od dawki 5 mg/dobę. Dawkę dobową można przyjmować jeden raz/dobę, wieczorem.

Dzieci i młodzież: dane dotyczące stosowania u dzieci i młodzieży w leczeniu lęku są ograniczone, dlatego nie zaleca się stosowania w tej grupie wiekowej.

Tylko w wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych przez lekarza specjalistę stosowanie u dzieci w wieku powyżej 12 lat: w dawce 0,5 mg/kg mc./dobę w dawkach podzielonych.

U pacjentów w wieku podeszłym należy zmniejszyć dawkę o 50 %; leczenie powinno trwać jak najkrócej.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę produktu leczniczego należy zmniejszyć o 50 %.

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy stosować bardzo ostrożnie; u pacjentów z niewydolnością wątroby może wystąpić encefalopatia.

Lek znoszący stany nadmiernego napięcia emocjonalnego, lęku i zagrożenia. Podany w większych dawkach wywiera także działanie uspokajające, nasenne i przeciwdrgawkowe oraz zmniejsza napięcie mięśni prążkowanych. Szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, ulegając przemianie do czynnego metabolitu o długotrwałym działaniu - demetylodiazepamu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg klorazepatu dipotasowego.

Nasila działanie alkoholu oraz leków działających depresyjnie na OUN (pochodne morfiny, barbiturany, niektóre leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe, uspokajające, neuroleptyki, klonidyna).

Działa synergicznie z lekami zwiotczającymi mięśnie.

Cizaprid zwiększa wchłanianie klorazepatu, natomiast leki zobojętniające HCl (związki Al i Mg) opóźniają je.

Cimetydyna nasila nasenne działanie klorazepatu; klorazepat osłabia działanie lewodopy.

W skojarzeniu z fenytoiną może wystąpić zwiększenie lub zmniejszenie stężenia klorazepatu we krwi.

Metabolizm klorazepatu przebiega szybciej u osób przyjmujących leki przeciwdrgawkowe oraz u palaczy.

• Nadwrażliwość na klorazepat
• wrodzona nużliwość mięśni
• jaskra z wąskim kątem przesączania
• ciąża i okres karmienia piersią
• dzieci do 9 rż.

Ostrożnie stosować u osób ze skłonnością do nadużywania leków, niewydolności wątroby i nerek.

Lek należy odstawiać stopniowo, gdyż nagłe przerwanie jego podawania może wywołać drżenie mięśniowe, pobudzenie, bezsenność, halucynacje i zaburzenia orientacji (objawy te mogą się pojawić w 4-8 dniu po odstawieniu).

Leku nie należy stosować w psychozach.

W leczeniu nerwic, psychonerwic i zaburzeń snu nie podawać dłużej niż przez 3 tyg.

Podczas leczenia nie należy pić alkoholu, prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych.

• Senność,
• ból i zawroty głowy,
• znużenie,
• drażliwość,
• niezborność ruchowa,
• diplopia,
• niewyraźna mowa,
• stany depresji,
• zaburzenia świadomości.

Niekiedy

• zwiększenie masy ciała,
• utrata libido,
• zaburzenia miesiączkowania i zahamowanie owulacji.

Może także wystąpić

• suchość błon śluzowych,
• zaparcie,
• hipotonia;

sporadycznie -

• pobudzenie ruchowe,
• agresja,
• euforia,
• omamy,
• bezsenność i wysypka skórna.

Długotrwałe stosowanie dużych dawek prowadzi do zależności psychofizycznej.

Przedawkowanie objawia się różnego stopnia zahamowaniem czynności ośrodkowego układu nerwowego: od umiarkowanej senności, aż po śpiączkę.

W przypadku niewielkiego przedawkowania występują:

• senność
• dezorientacja
• letarg

• ataksja
• hipotonia mięśniowa
• niedociśnienie
• depresja oddechowa
• rzadko śpiączka
• bardzo rzadko zgon

; w cięższym przedawkowaniu: .Oprócz postępowania zgodnego z zasadami ogólnymi w zatruciach doustnych (usunięcie treści żołądkowej zależnie od stanu pacjenta - wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego, podtrzymywanie czynności układu oddechowego i układu krążenia), w razie ciężkiego zatrucia przebiegającego ze śpiączką lub niewydolnością oddechową, jako antidotum można dożylnie podawać antagonistę receptorów benzodiazepinowych - flumazenil.

Stosowanie flumazenilu jako odtrutki przeciwwskazane jest w przypadku:

• stosowania trójpierścieniowych produktów leczniczych przeciwdepresyjnych
• jednoczesnego podawania produktów leczniczych obniżających próg drgawkowy
• zaburzeń w EKG pod postacią wydłużenia odcinka QRS lub QT (sugerującego jednoczesne stosowanie trójpierścieniowych produktów leczniczych przeciwdepresyjnych)

.Choć przedawkowanie benzodiazepin rzadko bywa stanem zagrożenia życia, nigdy nie wolno zapominać o tym, że pacjent mógł wraz z produktem leczniczym spożyć alkohol lub zażyć inne substancje działające hamująco na czynność ośrodkowego układu nerwowego.